Een bundel die je zachtjes bij de hand neemt en ondertussen recht het hart in kijkt.

Ben je vergeten dat babygeitjes bestaan? van Pim Lammers is een bundel die je zachtjes bij de hand neemt en ondertussen recht het hart in kijkt.
Pim Lammers schrijft rake gedichten over gezien (willen) worden, over de ander zien, over de nabijheid van de ander en houden van, altijd vanuit de stem van een kind, vol verwondering, twijfel en mededogen. Het ene gedicht is licht en speels, met humor en plezier dat van de pagina spat; het andere komt onverwacht binnen en laat je even slikken.

De thema’s zijn breed en herkenbaar: vriendschap, eenzaamheid, verliefd zijn, zorgen voor anderen, afscheid en dood, nieuwe werelden en nieuwe mensen. Moeilijke onderwerpen worden niet geschuwd, maar met zachtheid en liefde benaderd, waardoor deze bundel troostrijk aanvoelt; als een warm dekentje in koude tijden. De gedichten herinneren je eraan dat, hoe ingewikkeld de wereld soms ook is, er nog altijd dingen zijn om van te houden: van familie en vrienden tot pinguïns, appeltaart en ja, babygeitjes.

De illustraties van Nadia Meezen versterken dat gevoel op prachtige wijze. In tedere kleuren en verrassende details voegen ze extra lagen toe aan de teksten; beeld en woord zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Samen maken ze van deze bundel een boek om te koesteren, om voor te lezen, om samen over te praten en om steeds weer opnieuw te ontdekken. Een poëziebundel voor jong en oud die laat zien hoeveel kracht er schuilt in liefde, aandacht en het echt naar elkaar kijken.