Alfgrim

Boek begint als een IJslandse saga: kleine jongensbaby komt ter wereld in een zelfs voor IJslandse begrippen armoedige hut. Moeder vlucht naar Amerika en hij wordt gevonden door ouder, kinderloos echtpaar, waarna zich de hele geschiedenis ontvouwt. Sfeer en natuurbeschrijvingen zijn beeldschoon, verhaal en verhaallijnen kunnen me niet boeien.
Het is helder dat Laxness met dit boek hier innerlijke zuiverheid tegenover wereldse genoegens stelt. Dat was ook een thema uit zijn eigen leven. Hij schijnt in Kopenhagen als jongeman er stevig op los geleefd te hebben en na jaren weer teruggekomen op Ijsland. Was inmiddels aanhanger van het taoïsme geworden.
Aanmerking: als musicus o.a. heb ik met een zuivere noot niets, sterker: die bestaat niet. Een noot hoort bij het muziekschrift, een geschreven ding, dus die klinkt niet. Daaraan kan men geen enkele klank of zuiverheid aflezen, het is schrift. Dit behoort de zuivere toon te zijn, die klinkt en is hoorbaar.
Volgens Laxness de waarheid, waarmee hij m.i. niet de menselijke waarheid bedoelt, maar DE waarheid, de objectieve, die boven het menselijke en de menselijke voorkeuren en overtuigingen uitgaat.
Die z.g. wijze man met welke uitspraak het boek opent, adviseer ik in volg. leven eens geboren te worden zonder vader of moeder; dan praten we verder.
Uitleg is overbodig, ik begrijp het waarom, maar wijsheid is ver te zoeken.