Een mooi, pakkend verhaal

Forever young, forever young I want to be forever young. Doet deze titel jou ook spontaan denken aan de prachtige song van Alphaville? Dat is geen toeval want dit nummer vormt de rode draad door het verhaal. Bij elk nieuw deel staat een zin uit deze song. In het dankwoord staan de volledige lyrics die je als afsluiter luidkeels kan meezingen.

Ben je ongeveer even oud als de hoofdpersonages, zo rond de vijftig, dan zal dit boek je extra aanspreken. Je voelt de nostalgie van je eigen jeugd op de achtergrond sluimeren. Kirsten haalde de inspiratie voor het verhaal uit de trektocht die ze zelf maakte met haar vriendinnen. Ze hielden een dagboek bij, gericht aan Anastasia, een girafknuffel die ze gewonnen hadden op de kermis. Dat verklaart de giraf op de cover en de charmante boodschap die Kirsten in het boek maakte.

Het boek leest heel vlot. Kirsten heeft een aangename, boeiende schrijfstijl. Er wordt gewisseld tussen de perspectieven van Maya en Frieke en de dagboekfragmenten van de trektocht in de Morvan. Maya’s stukken zijn in ik-vorm wat haar verhaal extra intens maakt. De watten in haar hoofd, de gaten in haar geheugen, de momenten waarop ze weer helder is. De jongdementie waarvan ze zich nog niet bewust is, slaat in alle hevigheid toe.
Het personage Frieke is mooi uitgewerkt. Ze is net gescheiden en voelt zich snel onzeker. De zorg voor haar kinderen die onder de breuk lijden, de onverwachte verantwoordelijkheid voor Maya die op haar schouders terechtkomt, het is heel wat. Het verhaal voelt vrij realistisch. Enkel het feit dat Frieke bovenop haar scheiding ook nog eens al die tijd kan vrijmaken om alles voor Maya te regelen, is iets minder geloofwaardig maar dat zag ik graag door de vingers.

Naast Marc en Sophie, die het verhaal extra kleur geven, is er ook Merel, de vriendin die altijd alles beter weet en graag de touwtjes in handen houdt. Waarom is ze zo gekant tegen het feit dat Maya in het dagboek leest? Waarom moet het verleden volgens haar afgesloten blijven?

De afwisseling met de fragmenten uit het dagboek is fijn. De meisjes verwijzen steeds naar de leraars als ze iets fout schrijven of de regels niet helemaal volgen. Je voelt hoe ze zich nog moeten losmaken van de strenge nonnenschool.

Dan is er nog het mysterie van de dode jongen. Is er echt een dode jongen en waar en wanneer is dat gebeurd? Welk spoor moeten de vriendinnen volgen om dit op te lossen? Het geeft het verhaal een subtiele spanning. Een antwoord op dit mysterie zou zeker helpen voor Maya’s innerlijke rust.

Ik heb genoten van dit boek. Het zit knap in elkaar. Het einde is ook bijzonder. Ik herlas een paar fragmenten om zeker te zijn dat ik het goed begrepen had. Eerst was ik verbaasd maar dan kon ik toch met een gerust gevoel de laatste bladzijde omslaan om vervolgens nog eens luidop Forever Young te zingen … tot ik moest stoppen van mijn man en dochter.