Een verhaal dat diep onder je huid kruipt en blijft nazinderen!

Wat een aangrijpend, ontroerend en soms gruwelijk verhaal. Dit is het tweede boek van Jerrad Hoff dat ik lees. Na mijn fantastische ervaring met Sant’Anna lagen de verwachtingen hoog en die zijn moeiteloos ingelost!

Dit verhaal grijpt je regelrecht naar de keel. Alhoewel het enorm vlot leest, moet je er toch de tijd voor nemen. De reden is dat er een breed spectrum aan emoties wordt opgeroepen … Susie laat je niet meer los!
Susie is een knap, uitzonderlijk begaafd meisje. Al op heel jonge leeftijd weet ze precies wat ze later wil worden, een droom die slechts voor enkelen is weggelegd. Ze groeit op in een warm en liefdevol gezin dat haar onvoorwaardelijk steunt in haar ambitie. Tot die ene rampzalige dag. Op haar elfde komt er abrupt een einde aan het leven dat ze kent en worden al haar dromen verwoest.

Nu, vele jaren later, doet Susie eindelijk haar verhaal. Ze blikt terug op de afschuwelijke periode waarin ze enkel kon overleven, dag na dag. De reden waarom ze nu pas alles wil vertellen, wordt pas op het einde helemaal duidelijk.

Het verhaal ontvouwt zich in 3 tijdslijnen; het heden, Susie als elfjarig meisje en Susie als jonge vrouw. In de eerste helft wisselen deze perspectieven elkaar regelmatig af, wat het geheel behapbaar houdt. Dat is nodig want wat Susie doorstaan heeft tart alle verbeelding. Het was soms zo erg dat ik wou stoppen met lezen. Gelukkig heb ik dat niet gedaan want het wordt ook heel mooi. Er volgt veel liefde, warmte en onverwacht geluk ondanks alles.

Het gruwelijke in dit verhaal zit vooral in de psychologische terreur: de manier waarop de dader zijn slachtoffer manipuleert en breekt om zijn wil op te leggen. Wat ik kon waarderen is dat het fysieke en seksuele misbruik niet expliciet wordt beschreven. Er zijn wel gewelddadige, bloederige scènes aanwezig, maar Jerrad bewaakt duidelijk een grens.

De intrigerende titel 5165 prikkelt vanaf het begin je nieuwsgierigheid. Je blijft je afvragen waarvoor dat getal nu precies staat. En nee, ik ga het niet verklappen. Maar geloof me, het is knap gevonden!