Binnenkijken bij de buren

Wat een aangename roman! Ik was zeer nieuwsgierig naar hoe het “Vlaamse buurtgevoel” beschreven zou worden en hoe dit zou aanvoelen door de ogen van de hoofdpersonages. Hun aanvoelen was anders dan het mijne ooit was maar dankzij de omschrijvingen kon ik me voorstellen hoe het voor de verschillende bewoners is/voelt om in de Wandelingenstraat te wonen.

Net als in haar eerste boek vertelt Elisabeth Vincke ook deze keer weer een verhaal over gewone mensen die alledaagse dingen meemaken. Buurtgetijden vertelt over Renée en Camille. Twee zussen die een tijdje van huis ruilen met hun oma, terwijl deze laatste herstelt van een operatie. In het begin leren de zussen hun buren kennen, maar het is aanpassen naar leven in een buurt waar iedereen alles van elkaar lijkt te weten. Na verloop van tijd leren ze de buren, zichzelf en hun oma beter kennen en raken steeds meer betrokken bij het buurtleven en de buren zelf.

Het boek gaat over eenzaamheid, over levenskeuzes maken (ga je voor een “wat-als” of een “wat-is”?), over vriendschap, over afscheid. Vincke slaagt erin om elk van deze thema’s te verweven in een boek en bij momenten is dat best emotioneel.

De schrijfstijl van Vincke is aangenaam en de taal helder en makkelijk te volgen. Ondanks het feit dat er weinig écht gebeurd in het boek, wordt het nooit saai of vervelend. Ze weet gewone alledaagse gebeurtenissen boeiend te omschrijven. Het voelt een beetje als binnenkijken door het raam van je buren. Sommige personages konden voor mijn aanvoelen nog wat verder uitgediept worden.

Bijzonder zijn de titel en omslag van het boek. De omslag werd speciaal voor dit boek gemaakt door een street-art kunstenaar uit Leuven. De betekenis ervan wordt duidelijk in het boek. De dubbele betekenis van de titel deed me glimlachen.