Prachtig

Een paar dagen geleden las ik de acht bergen van Paolo Cognetti uit. Sinds het dichtslaan van de laatste bladzijde had ik even de tijd nodig om mijn gedachten en gevoelens over dit boek neer te laten dalen.

De acht bergen is een ontroerende roman met de centrale thema’s vriendschap, de natuur en de zoektocht naar zichzelf in de wereld. Het verhaal gaat over Pietro en Bruno, twee jongen die opgroeien in de Italiaanse Alpen. Ze delen een passie voor de bergen, die ze samen verkennen en bewonderen. Als ze opgroeien kiezen ze elk een verschillende weg in het leven. Pietro wordt een reiziger terwijl Bruno in de bergen blijft wonen. Ondanks hun verschillen, de afstand en de levensgebeurtenissen blijven ze verbonden door hun sterke vriendschap.

Paolo Cognetti schrijft in een heldere, eerder eenvoudige stijl. Hij neemt de lezer moeiteloos mee naar de prachtige landschappen van de Alpen, met levendige beschrijvingen van de omgeving. Het boek deed me meermaals terugdenken aan mijn eigen jeugd en de bergwandelingen waarop mijn vader ons meenam. De emoties, worstelingen en gedachten van de personages worden prachtig beschreven. Het boekt toont het wankel evenwicht tussen de traditionele manier van leven in de bergen en de moderne tijd.

Het boek heeft me echt geraakt en bevat ook een prachtige symboliek. Het boek lijkt me het herlezen waard om het geheel van symbolen en nuances te ontdekken.