Spanning in het Noorden

Toen ik voor het eerst de cover van het boek zag, wist ik onmiddellijk dat ik dit boek zou lezen. Een wandelaar midden in een woest berglandschap. Het brengt me instant terug naar heerlijke herinneringen van wandelingen in de bergen. Echter, de vriendengroep waarover het boek gaat zal ongetwijfeld minder goede herinneringen hebben aan hun wandeltocht in het Noorden.

Dat de wandeltocht slecht afloopt voor de groep van 4 weten we al bij het lezen van de ondertitel van het boek. Wie er precies terugkeert van het avontuur lezen we al in de eerste bladzijden. De vraag is dus vooral, wat is er precies gebeurd? Hoe is het zover kunnen komen en hoe hebben de personages dat ervaren? Het verhaal wordt verteld vanuit de ogen van Anna. We volgen haar voor, tijdens en na de wandeltocht aan de hand van korte flash backs en verslagen van de politieverhoren in de toekomst. Hierdoor krijgen we eigenlijk weinig zicht op wat de andere personages denken over de gebeurtenissen. Dit laat veel ruimte voor eigen speculatie doorheen het hele boek.

Een groepje vrienden vertrekt voor een wandeltocht door de ruwe natuur in het noorden van Zweden. Een van hen is nieuw in de groep en neemt al snel het heft in handen. Hij komt over als een autoritair persoon, die weinig rekening houdt met de anderen. De discussies tussen de vrienden lopen al snel hoog op, net als de ontberingen die gepaard gaan met de brute natuur waarin ze zich bevinden. “Ik ging dicht tegen hem aanliggen, we hielden elkaar vast. Ik rilde ook, maar niet tegelijkertijd met hem. Onze lichamen zongen hetzelfde lief in canon” schrijft Ulf Kvensler treffend.

Dit is de debuutroman van scenarioschrijver Ulf Kvensler en die ervaring voel je in het boek. Het leest als een trein en is heel visueel beschreven. Het voelt aan alsof je een film kijkt. Het open einde was voor mij een ontgoocheling. Het laat zoveel open en daar hou ik niet van. Maar los daarvan vond ik het een absolute aanrader.