Angstaanjagend echt!

De vijftienjarige Milly is zwaar getraumatiseerd opgenomen in een pleeggezin. Een nieuwe identiteit moet alle sporen naar haar verleden wissen, want de moeder van Milly is een seriemoordenaar en wacht in de gevangenis op haar rechtszaak. Milly worstelt met een groot schuldgevoel: door haar hulp heeft de politie haar moeder kunnen aanhouden. Van haar pleeggezin krijgt ze weinig steun. Integendeel, Phoebe, de oudste dochter, haat Milly vanaf het eerste moment dat ze haar zag intens en probeert op alle mogelijke manieren Milly’s leven zo ellendig mogelijk te maken. En daarmee maakt ze iets los bij Milly, een kant van zichzelf die ze liever niet wil kennen; ze is tenslotte de dochter van haar moeder, de seriemoordenaar.
Toen ik het boek in handen kreeg, had ik een akelig gevoel vanwege de cover. Hij voelt niet lekker in de hand en op de achterflap kon ik ook niet veel goeds lezen. Voor mijn gevoel moest dit wel een keigave thriller zijn. Vooral de tekst; ‘Ik ben de dochter van een seriemoordenaar…
Het valt me op hoe lekker dit verhaal is geschreven. Een gemakkelijk te volgen verhaal in een mooie schrijfstijl. Maar gaandeweg vond ik het meer een soort psychologisch verslag van een patiënt van een of ander gesticht.
Het is een wel kloppend verhaal. Het meisje Milly waar ik wel heel veel medelijden heb komt in een ontwricht gezin. Ik snap ook niet de bedoeling van de man des huizes. Hoe kun je een zwaar getraumatiseerd kind in huis nemen terwijl je eigen gezin een chaos is? Doe je dat om voor de buitenwereld een perfect en liefdevol gezin te lijken? Of wil je de geweldige psychloog uithangen. Notabene je eigen vrouw aan de pillen en die gaat zelfs nog vreemd. Je puberende dochter die je in wezen al hebt verloren. Maar goed! Als lezer hoop je dat alles goed komt. Je gunt Milly gewoon een goed leven na al die ellende. Maar niets is minder waar. Phoebe, de dochter des huizes wil niets met de indringer te maken hebben. Ze maakt het haar niet gemakkelijk. Ik had in het begin van het verhaal een enorme hekel aan haar. Maar gaandeweg kon ik meer begrip ook voor haar situatie opbrengen. De aandacht binnen het gezin gaat steeds naar de nieuwkomer.
Je krijgt steeds meer het idee dat er wel eens iets heel fout is gegaan bij Milly haar vroegere huis. Je hoopt alleen dat het niet het geval is. En jammer maar wel te begrijpen kom je erachter dat ze inderdaad…
Boeiend geschreven, maar voor mij iets te echt.