Lekkere nagelbijter!

Wat is het ergste wat je beste vriendin je kan aandoen?
Het was geen opzet. Een moment van onoplettendheid, een tragisch ongeval – en twee kinderen komen om. Die van jou.
Op een eiland met maar weinig inwoners is het onmogelijk om de vrouw die je leven kapot heeft gemaakt te ontlopen. Elke toevallige ontmoeting is een pijnlijke herinnering aan alles wat je hebt verloren: je gezin, je toekomst, je gezond verstand. Hoe lang duurt het dan nog voordat de gedachte aan wraak onweerstaanbaar wordt?
Dus nu… wat is het ergste wat jij je beste vriendin kunt aandoen?
Ik ben al jaren fan van Sharon Bolton en lees alles wat ze schrijft. Behalve in het Engels. Ik heb daar gewoon geen geduld genoeg voor. Maar anderzijds moet ik nu veel meer geduld opbrengen omdat de vertalingen lang op zich laten wachten. Maar gelukkig was kleine zwarte leugens dit jaar beschikbaar en ik sloeg dus aan het lezen. Deze keer geen Lacey die de hoofdrol heeft in de meeste boeken. Nee, nu eens een lekkere op zichzelf staand verhaal.

Het boek is beeldend geschreven en er wordt voldoende aandacht geschonken aan de karakters. Echt spannend wordt het wel want er verdwijnen zomaar kinderen. Ik had een dader in gedachten en gaandeweg het verhaal werd mijn vermoeden bevestigd. Dacht ik…
Een puntje van kritiek is dat er iets ongeloofwaardigs gebeurd op het eind. Er zijn namelijk drie bekentenissen voor 1 moord. En dan blijkt ook nog eens dat geen van de drie de moord heeft gepleegd. Dan blijkt zelfs de moord niet eens moord te zijn maar vermissing. Bijzonder is het wel. Ze denken ook allemaal dat ze het hebben gedaan. Verder is er een vergelijking van een kinderlijk die slechts een paar dagen is vermist met een robbenkadaver? Hmm, zou kunnen maar het gaat er bij mij niet in.
Wel een heerlijk spannend boek en echt een avontuurlijk eiland gevoel. Ik zag vandaag dat Nederland in januari 2018 weer een nieuwe Sharon Bolton mag verwachten: Het donkerste water, weer een Lacey Flint thriller. Ik kan niet wachten….