Boek van gemiste kansen

Als je een boek begint, heb je verwachtingen. En dat geldt a fortiori voor een boek met de titel 'Atlas van Vuurtorens aan het Einde van de Wereld'. Deze literaire reis brengt toch maar ten dele wat ik ervan verwacht had. Er worden een 34-tal vuurtorens besproken en gesitueerd op evenveel landkaarten. Ze worden in een getekende vorm afgebeeld. En dan is mijn eerste vraag : waarom niet in foto's? Nu ben ik als lezer zelf op zoek moeten gaan naar foto's op het internet. Bijvoorbeeld de World Press Photo van 1990 met de storm rond de vuurtoren van Le Jument? Wat een prachtige foto. Ook de literaire en andere weetjes over de besproken vuurtorens vallen m.i. wat magertjes uit. Ik zou ook verwachten dat de schrijver deze vuurtorens zelf bezocht zou hebben (het is een 'literaire' reis). Maar dat is niet het geval. Daarom vind ik boeken zoals 'Eilanden' van Boudewijn Buch en het fantastische 'Waagstukken' van Charlotte Van Den Broeck zoveel beter. Zij voegen een extra dimensie toe door de persoonlijke belevingen van de schrijvers. En dat mis ik hier. Daarom beschrijf ik deze atlas als het boek van de gemiste kansen.