Decrescendo

Het kan verkeren. Het eerste deel van deze romancyclus, 'De onzichtbaren' was voor mij dé literaire ontdekking van 2021, een boek dat me helemaal van de sokken blies. Daarna las ik 'De ogen van Rigel', en daar was de magie al voor een groots tuk voorbij (toch nog 3 sterren). 'De Witte Zee', eigenlijk deel 2 van de cyclus, staat nog op de boekenplank, maar inmiddels las ik wel al het (voorlopig?) laatste deel : 'De Kinderen van Barroy'. Je kan immers de delen ook los van elkaar lezen, maar het is wel plezanter om ze kort na elkaar te lezen. Niettemin wist dit boek me nog minder te boeien dan 'De ogen van Rigel'. Er ontbreekt een dimensie die de magie van het eerste boek wel had. De ontzagwekkende beschrijvingen van de desolate natuur, de ruwheid van het eilandleven, met zijn ontbering, eenzaamheid en fatalisme ten opzichte van de kracht van de natuurelementen. Uiteraard blijven de omstandigheden op het eiland Barroy nog altijd ruw en weinig comfortabel. Bovendien is de communicatie van de hoofdrolspelers getekend door de eenzaamheid en het isolement. Boeken die dus gaan over communicatie en het gebrek eraan. Dit wordt zelfs doorgetrokken naar het briefverkeer. Maar al bij al zit er te weinig spanning en plot in om je als lezer te binden en op het einde een voldaan lezersgevoel te geven. Ik hou het daarom op 2 sterren. Maar het totale epos blijft zeker de moeite waard.