Lezen is soms werken

Inger Frimansson is one of my all-time favourites. Geen gemakkelijke literatuur maar wel geweldige kwaliteit. Bij haar boeken heb je vaak de indruk dat je ze al eerder gelezen hebt. Ze gebruikt hetzelfde 'plot' in meerder boeken, die dan ingenieus bij elkaar komen... zeer vreemd. En ja hoor! Ook bij dit boek had ik voortdurend de indruk dat ik dit boek al eerder gelezen had. Ik gebruik pas sinds kort de Hebban website, dus als ik nu een boek zou lezen waarvan ik denk dat het vroeger al las (dit boek is van 2018, maar pas in de bib sinds 2020) dan zou ik dat kunnen opzoeken. Naarmate het boek vordert (tergend traag; je wordt als lezer helemaal aan je lot overgelaten) ebde de indruk van dubbele lectuur weg, om dan een paar bladzijden verder weer op te duiken. Wat is dat toch met dit vreemde boek? Het is in ieder geval geen pageturner. De ontknoping volgt in deel V van het boek en stemt je dan weer wat milder in je eindoordeel van het boek. Maar het is zeker veel te lang en veel te uitgesponnen. Want knap gevonden is het wel, en Frimansson heeft inderdaad geen misdaad nodig om je te triggeren. Achteraf ben ik wel blij dat ik heb doorgezet... Nu ik eraan denk, wat ook zou kunnen : dat ik een paar jaar geleden begonnen ben in het boek en toen niet heb doorgezet. Zeer goed mogelijk, want het is echt een hele opgave om dit boek tot het einde door te lezen. Wat een bevreemdend en bizar boek. De volgende Frimansson zal ik in ieder geval weer lezen.