Plezierig boekje

Gisteren in het journaal : de politie vindt het lijk van een man in een huis in een van de drukste straten van Antwerpen. Het bleek dat de man al een jaar dood was. Er werd nu pas naar hem gepolst omdat hij al een 'tijdje' zijn facturen niet meer betaalde. Kortom als er geen schuldeisers waren geweest, dan had hij er nu nog gelegen. Hoe eenzaam kan een mens zijn, als hij door niemand gemist wordt, en dat in het midden van een bruisende grote stad. In deze kleine roman van Leo Pleysier, van wie ik eerder al het prachtige 'Wit is altijd schoon' (*****) las, komt dit thema aan bod voor een oud vereenzelvigd koppel, waarvan de vrouw langzaam wegzinkt in dementie, tot grote ontreddering van de echtgenoot. Kinderloos, alleen. Mooi taalgebruik, vaak gebald woordgebruik. Mooi boek. Ook de conversaties binnen de vriendengroep zijn raak geobserveerd en keurig weergegeven.