Een ongemakkelijk tijdsdocument

Ik zie het me nog niet snel doen, de liefdesgeschiedenis van mijn ouders te boek stellen. Die liefdesgeschiedenis zou bovendien veel minder prozaisch zijn, want geen van mijn beide ouwelui heeft ooit een roeping gehad en ik weet wel zeker dat er evenmin een langdurige uitwisseling van (liefdes-)brieven aan vooraf gegaan is. Daarom voelt het voor mij toch enigszins voyeuristisch aan om een dergelijk intiem thema te boek te stellen. Het is zeker geen grote literatuur en je krijgt ook nergens een gevoel van herkenning (althans ik niet). Wel heb ik in mijn jeugd de teloorgang van de rooms-katholieke kerk en de uittreding van talrijke van haar dienaars effectief meegemaakt. Wat je alleszins kan vaststellen is dat deze twee mensen, de ouders van Koen Wauters, niet over een nacht ijs gegaan zijn, dat ze heel wat heilige huisjes hebben moeten slopen en interne grenzen hebben moeten overschrijden, alvorens ze zich hebben kunnen overgeven aan de echtelijke staat. Geen onmisbaar boek, maar wat mij betreft een tijdsdocument. Het ongemak zit hem wat mij betreft in het doorbreken van de intimiteit waarbinnen dit proces van uittreding en herbeginnen als koppel heeft plaatsgevonden.