Losse eindjes

Eerst zeggen dat dit het eerste Doggerland boek is dat ik gelezen heb. Ik kende de reeks of de schrijfster niet. Maar uit Zweden komen wel meer goede schrijvers. Je kan wel spreken van een Zweedse traditie in misdaadromans. En ook Adolfsson kan schrijven. Ze heeft een goed gevoel voor dialoog en bouwt de spanning op in haar boek. Maar ik schreef het al eerder. Ik ben geen echte liefhebber van het genre. De meeste thrillers zijn onwaarschijnlijk en vergezocht. En zoals een andere lezer het zegt : in dit boek worden op het eind wel erg veel draadjes afgehecht. Wellicht is mijn beoordeling ook gekleurd door het niet kennen van de hoofdpersoon (Karen) of de reeks (Doggerland). In het boek zijn er talloze verwijzingen naar eerdere boeken (dit zou het 4de boek zijn in de reeks), maar je kan het boek ook lezen zonder dat je die allemaal gelezen hebt. Ik ben op internet op zoek gegaan naar Doggerland en ja hoor : zelfs op Google maps vind je een eilandengroep (tussen Groot-Brittannië en Denemarken) met die naam, waarop ook de plaatsen zijn aangeduid die in het boek worden beschreven. Daar was ik toch even door op het verkeerde been gezet, want uiteindelijk is het een fictieve Zweedse eilandengroep. Er bestaat wel een Dogger-bank, die op dezelfde plaats ligt als waar Adolfsson de actie situeert. Lees ik nog andere boeken uit de Doggerland-reeks? Ik betwijfel het.