De definitie van een oké boek

Deze stond al op mijn TBR van vóór het begin van de mensheid, maar ik deed er behoorlijk lang over om 'Een goede raad' uit te lezen. Ik geef toe dat ik tijdens het lezen wat afgeleid was, maar zelfs dan wist het verhaal me nooit echt te grijpen of mijn aandacht vast te houden.

Omdat ik alleen de Harry Potter-serie van J.K. Rowling heb gelezen, en daar trouwens dol op ben, was ik benieuwd naar haar andere werk. Dit mysterie stelde niet teleur, maar het blies me ook niet omver. Er zijn zó veel personages, families en verweven onderlinge relaties dat ik regelmatig moeite had om te onthouden wie met wie getrouwd was en welk kind bij welke ouder hoorde. De hoofdstukken zijn ook extreem lang, en hoewel ze technisch gezien in delen zijn opgesplitst, maakte dat het lezen nauwelijks makkelijker. Sterker nog, het perspectief wisselt soms meerdere keren binnen één hoofdstuk, tussen twee, vier of zelfs meer personages, vaak zonder duidelijke aanwijzing. Dat was verwarrend en soms frustrerend.

Ook was ik niet echt fan van de politieke aspecten van het boek. Het spijt me, maar ik begrijp de hele Fields-kwestie nog steeds niet helemaal. Dat gezegd hebbende, de personages zelf zijn, ondanks dat ze soms verwarrend zijn, erg realistisch. Dat is zonder twijfel Rowlings grootste kracht hier. De meesten zijn onsympathiek, maar ze voelen pijnlijk echt aan, met echte problemen en ingewikkelde emoties.

Het einde was hartverscheurend, maar ik waardeerde het dat Rowling niet verzachtte hoe hard de maatschappij kan zijn voor mensen die het ongeluk hebben om met minder op te groeien.

Al met al was dit voor mij een drie sterren read. Goed, maar niet geweldig.