Jankennnnn

Mijn eerste boek van V. E. Schwab liet me snikkend achter.

The Invisible Life of Addie LaRue voelde voor mij niet als een boek, maar als een kunstwerk. Ik hield zó van de schrijfstijl; poëtisch, maar nooit pretentieus. Het probeert niet slimmer of meer verheven te zijn dan de lezer, maar neemt je juist zachtjes bij de hand en laat zijn stille magie werken via woorden en zinnen. Sommige scènes voelden bijna filmisch. Ik was er vrijwel meteen verliefd op.

Ik begrijp de kritiek dat het soms repetitief aanvoelt, maar dat stoorde mij eerlijk gezegd totaal niet. Addie en Henry zijn twee gebroken personages, ieder met hun eigen duisternis en innerlijke strijd. Ik hield van hen allebei, en het is makkelijk om jezelf in een van hen terug te zien. In veel opzichten weerspiegelen ze de worstelingen die, denk ik, veel mensen in het dagelijks leven ervaren.

Dit is geen boek dat je puur voor vermaak leest of om er snel doorheen te gaan; dit is een boek om te voelen. En als het je raakt, dan verbindt het zich rechtstreeks met je ziel, met de kern van wie je bent. Het breekt je hart, maar op een zachte manier, bijna alsof de woorden zelf sorry zeggen omdat ze je pijn doen.

Ik ben diep onder de indruk, en dit is een verhaal dat nog heel lang bij me zal blijven.