Femine rage!

Uwaaaaaahhghhh, ik heb zó lang gewacht om ACOSF te lezen, waarschijnlijk nog steeds minder lang dan alle hardcore, day-one ACOTAR fangirls, maar het was ZWAAR, oké? Nesta begon tijdens de gebeurtenissen van ACOWAR al echt bij me te groeien, toen voelde ik hoeveel potentie ze had. Dus stel je mijn vreugde voor toen ik eindelijk dit meesterwerk van een girlboss, feminine rage, girl power-boek mocht lezen.

Alles aan Nesta’s karakterontwikkeling is eigenlijk chef’s kiss. Het is geloofwaardig, leest bijna als contemporary fiction en voelt nergens overdreven. Haar dynamiek met Cassian is bijna perfect. Ik hou van hen samen, en ik hou ervan om te zien hoe Nesta omarmt wie ze is, met al haar gebreken. Vooral de boodschap over voor jezelf opkomen, houden van wie je bent en andere vrouwen omhoog tillen in een wereld die niet bepaald vrouwvriendelijk is, waardeer ik enorm.

Dat gezegd hebbende… het plot liet wat te wensen over. Ik heb het al eerder gezegd: Maas is geweldig in beginstukken en een meester in eindes, maar alles daartussenin is… nou ja, ze probeert het. Ik denk niet dat dit boek zó lang had hoeven zijn, en Nesta’s karakterontwikkeling nam soms te veel aandacht weg van het daadwerkelijke plot. De dreiging van oorlog in de vorige boeken voelde voor mij veel serieuzer dan een oude, gerimpelde koningin, ongeacht hoeveel magische objecten en kwaadaardige tovenaars haar steunden.

Toch een welverdiende vier sterren van mij, en nu kan ik eindelijk samen met de rest wachten op ACOTAR 6.