Guilty pleasure!

Kijk, het kan me echt niets schelen wat iemand ervan vindt of zegt: boeken van Ana Huang zijn mijn guilty pleasure, en ik blijf ze lezen tot het einde der tijden. Voor mij verschilt de Kings of Sin-serie tot nu toe niet heel veel van de Twisted-serie, en eerlijk gezegd, wat maakt het uit?

Het is niet zo zoetsappig of overdreven feel good als de Dream Harbor-boeken, maar ook niet donker genoeg om onder dark romance te vallen. Het zit er ergens tussenin: een gegarandeerd happy end gemixt met wat morally grey MMC-vibes.
Niets aan deze boeken is origineel. Dante is geschreven als een kartonnen sprookjesversie van een man, Vivian is heel erg “not like other girls,” en het plot is niet bijzonder of ingewikkeld, eerder soms wat over de top. Ik klink hypocriet, want als dit een willekeurig ander boek was geweest, had ik de fakkels en hooivorken al klaargelegd.

Maar als de vibes er zijn, dan zijn de vibes er. Wie ben ik om mijn lotsbestemming te negeren en deze verschrikkelijke, cheesy boeken niet giechelend met een kop thee te verslinden?

Want zo heb ik King of Wrath gelezen, en waarschijnlijk ga ik het volgende deel in de serie precies zo lezen.