Lezersrecensie
Duister met niet genoeg inhoud
(ALS JE SATAN’S AFFAIR NOG NIET HEBT GELEZEN, RAAD IK JE STERK AAN DAT EERST TE DOEN VOORDAT JE HUNTING ADELINE LEEST.)
Haunting Adeline had een bepaalde charme, als “charmant” en “dark romance” überhaupt in dezelfde zin kunnen bestaan. Hunting Adeline daarentegen is gewoon… slecht.
Ik geef dit boek geen lage beoordeling vanwege de expliciete martel- en seksueel misbruikscènes. Hoe vervelend ik ze ook vond, ik zie ze niet als het verheerlijken van deze onderwerpen, ondanks de beweringen dat H.D. Carlton dat wel zou doen. Dat gezegd hebbende, hoewel ik trigger warnings normaal gesproken vluchtig doorlees, had ik deze keer echt meer nodig dan “dit boek wordt donkerder dan het vorige.” Ik weet niet of de mensenhandel op een realistische manier is geschreven, en dat ben ik ook niet van plan uit te zoeken, maar lezen over vrouwen en kinderen die op deze manier worden behandeld brak oprecht m'n hart.
Toen deel twee van het boek begon, verwachtte ik volledig verlossing voor Addie: heling, groei en gezondere manieren om met trauma om te gaan. Hoewel H.D. Carlton niet doet alsof Addie niet zwaar getraumatiseerd is, pakt ze het op een van de slechtst mogelijke manieren aan. Ik wilde niet nog meer marteling lezen, of smut na smut na nog meer smut. Hoewel ik het idee begrijp van kracht vinden in duisternis en geen “perfect slachtoffer” zijn, doet de manier waarop het hier wordt uitgewerkt geen recht aan de ernst van de situatie.
Tussen de martelscènes, blood play, messen en alles daartussenin, merkte ik dat ik wanhopig op zoek was naar een gevoel van normaliteit. Zade en Adeline die samen de afwas doen. Tegen elkaar aankruipen terwijl ze een film kijken. Iets. Ik verlangde bijna naar het soort normale romanceboeken waar ik meestal een hekel aan heb, maar alles hier is extreem, meedogenloos duister en compleet over de top.
Daarnaast blijft de schrijfstijl me storen. Als je zoveel smut en marteling op elkaar stapelt, verwacht dan niet dat ik nog steeds enthousiast word wanneer Zade voor de 10.850.239e keer achter elkaar eist dat hij “God” genoemd wordt.
Twee sterren en een hele hoop teleurstelling van mij.
Haunting Adeline had een bepaalde charme, als “charmant” en “dark romance” überhaupt in dezelfde zin kunnen bestaan. Hunting Adeline daarentegen is gewoon… slecht.
Ik geef dit boek geen lage beoordeling vanwege de expliciete martel- en seksueel misbruikscènes. Hoe vervelend ik ze ook vond, ik zie ze niet als het verheerlijken van deze onderwerpen, ondanks de beweringen dat H.D. Carlton dat wel zou doen. Dat gezegd hebbende, hoewel ik trigger warnings normaal gesproken vluchtig doorlees, had ik deze keer echt meer nodig dan “dit boek wordt donkerder dan het vorige.” Ik weet niet of de mensenhandel op een realistische manier is geschreven, en dat ben ik ook niet van plan uit te zoeken, maar lezen over vrouwen en kinderen die op deze manier worden behandeld brak oprecht m'n hart.
Toen deel twee van het boek begon, verwachtte ik volledig verlossing voor Addie: heling, groei en gezondere manieren om met trauma om te gaan. Hoewel H.D. Carlton niet doet alsof Addie niet zwaar getraumatiseerd is, pakt ze het op een van de slechtst mogelijke manieren aan. Ik wilde niet nog meer marteling lezen, of smut na smut na nog meer smut. Hoewel ik het idee begrijp van kracht vinden in duisternis en geen “perfect slachtoffer” zijn, doet de manier waarop het hier wordt uitgewerkt geen recht aan de ernst van de situatie.
Tussen de martelscènes, blood play, messen en alles daartussenin, merkte ik dat ik wanhopig op zoek was naar een gevoel van normaliteit. Zade en Adeline die samen de afwas doen. Tegen elkaar aankruipen terwijl ze een film kijken. Iets. Ik verlangde bijna naar het soort normale romanceboeken waar ik meestal een hekel aan heb, maar alles hier is extreem, meedogenloos duister en compleet over de top.
Daarnaast blijft de schrijfstijl me storen. Als je zoveel smut en marteling op elkaar stapelt, verwacht dan niet dat ik nog steeds enthousiast word wanneer Zade voor de 10.850.239e keer achter elkaar eist dat hij “God” genoemd wordt.
Twee sterren en een hele hoop teleurstelling van mij.
1
Reageer op deze recensie
Meer recensies van magicalbookishness
Gesponsord
Het voortbestaan van de monarchie hangt aan een zijden draadje. Schrijf je nu in voor de Hebban Leesclub.
