Smutty, maar niet duidelijk

Ik begin langzaam verliefd te worden op deze serie, wat eerlijk gezegd best vreemd is, aangezien er eigenlijk niet zo veel is om verliefd op te worden. De schrijfstijl leest heel makkelijk, maar is tegelijkertijd op de een of andere manier ongelooflijk verwarrend. De personages zijn een chaos en spreken hun eigen moraal binnen drie zinnen alweer tegen. Ik hou er wel van hoe Mable van:
“Hoe voelt het om te weten dat jullie me nooit zullen krijgen?”
direct doorgaat naar een kinky smut scène op precies dezelfde pagina.

Toch zit er, ondanks de bijna crimineel lange lijst aan gebreken, een bepaalde charme in die me steeds weer terugtrekt. Ik wil wanhopig meer weten over de Kings en hun ware motieven, en over Harper.

MAAR:

Geef me als auteur NOOIT (!!!!!!) nog eens dertig pagina’s na het einde waarin je je eigen denkbeeldige gesprekken met je MMC’s uitwerkt. Het voegde absoluut niets toe aan mijn leeservaring, en die dertig pagina’s hadden echte plot kunnen, en moeten, zijn. Hetzelfde geldt voor de interviews met de Kings. Maak hier alsjeblieft geen terugkerend ding van. Het was onnodig en eerlijk gezegd een beetje cringe.