Albatros?

Het nieuwste boek van Guido van Heulendonk had - in plaats van 'De kroon met twee pieken' - beter 'Albatros' kunnen heten. De kern lijkt te zitten in de metafoor van het leven: dromen en vliegen over de golven, majesteitelijk, maar soms ook met een crash tijdens het landen. Op de achterflap wordt de schrijver 'de meester van het ingenieus geconstrueerde verhaal' genoemd en dat is volkomen terecht. Maar ... dat is meteen waarom het boek mij niet helemaal overtuigt: teveel thema's, teveel verwijzingen, teveel invalshoeken, uitleg en taalvormen. Het lijkt wel een intellectueel zoekplaatje, waar - ondanks dramatische gebeurtenissen - alle emotie en menselijke groei ontbreekt. Of is dat juist de kern van het boek?