Zo oud en toch zo herkenbaar

Het meer dan 5000 jaar oude Gilgamesj-epos wordt beschouwd als het oudste literaire werk uit de cultuurgeschiedenis. Wat zegt dit nog aan een 21e eeuwse lezer? Toch vond ik het heel herkenbaar, vooral door de literaire motieven die ook in latere literatuur terugkomen, zoals de zoektocht naar zingeving en het overwinnen van de dood. De avonturen van Gilgamesj en zijn kameraad Enkidoe doen mij sterk denken aan die van Odysseus: de nadruk op het overwinnen van krachtige tegenstander(s) door list en geweld, en de goden die - om vaak heel persoonlijke redenen van liefde of wraak - de gebeurtenissen naar hun hand zetten. En natuurlijk het verhaal van 'de grote vloed' en de redding van één enkele familie met hun dieren door het bouwen van een schip, dat lijkt op het verhaal van Noah met zijn ark uit de bijbel. Ook de beschrijving van de onderwereld van de doden doet me denken aan verhalen uit een veel latere tijd. Erg interessant.