Een combinatie van prachtig en prutswerk

Een vrouwelijke tekst, die benaming komt steeds terug in 'Een geest in de keel' van Doireann ni Ghriofa. En dat klopt: mannen komen haast niet in deze roman voor. Aan de hand van een zoektocht naar het leven van een dichteres van eeuwen her, gaat het eigenlijk om de oerkracht van vrouwen, om het doorgeven van leven, over eenheid met de natuur, over opoffering en over het 'verdwijnen' van vrouwen in een wereld die om mannen draait. Heel knap hoe de schrijfster het gevoel en de lichamelijkheid oproept: borstvoeding als metafoor van hoe het leven van moeder op dochter wordt overgedragen. Tegelijkertijd lijkt het boek ook niet 'af': teveel omweggetjes, te abrupte overgangen van praktische en spirituele zaken, teveel wat er niet toe lijkt te doen: een combinatie van prachtig en prutswerk.