Opgroeien

Patricia Wessels beschrijft haar jeugd in de Jordaan, waar ze opgroeide. Haar ouders zijn hippies en vrije denkers die hun kinderen levenswijsheid willen meegeven.
In eerste instantie is het een gelukkige jeugd totdat vader in Indonesië gaat wonen. Hij voelt dat hij daar nodig is.
Haar moeder kan hier niet mee omgaan en wordt depressief. In de periodes dat vader even terug is leeft moeder wat op. Deze dagen heten de wensdagen waarin Patricia en haar broertje Lukas leuke dingen doen met hun vader.
We volgen Patricia van kleuter tot puber. Al jong voelt ze zich verantwoordelijk voor haar moeders geluk. Een grote verantwoordelijkheid. Patricia is daardoor vroegwijs. Als haar vader voorgoed terugkomt en haar moeder een nieuwe liefde krijgt is dit voor Patricia zeer verwarrend, ook omdat dit samenvalt met de puberteit en de veranderingen in de Jordaan. Al haar fundamenten worden door elkaar geschud.
Patricia schrijft vanuit een volwassen perspectief over haar jeugd. Dit maakt het hier en daar wat ongeloofwaardig. Ze beschrijft veel zaken tot in detail waarbij de vraag rijst of alles wel helemaal klopt. Hoeveel weet jij nog van je jeugd? De meeste mensen weten toch alleen de grote lijnen en het gevoel wat erbij hoorde.
Toch leeft de lezer mee met Patricia, juist omdat het zo'n persoonlijk verhaal is. Ook veel herkenning voor iedereen die opgroeide in de jaren 70. Waarin kinderen nog kind konden zijn in hun eigen fantasiewereld.
Het boek is wel wat dik, het had hier en daar wat korter en daardoor minder langdradig gekund. Patricia had echter blijkbaar al deze woorden nodig om haar jeugd te kunnen beschrijven én verwerken.