Indrukwekkende ode aan de Samba en aan Carmen Miranda

In Dochters van de Samba vertelt de 95-jarige Dores over haar leven. Dores is een bastaardkind dat opgroeit op een suikerplantage in Brazilië. Ze sluit als kind vriendschap met de dochter des huizes, de jongejuffrouw Graça. Dankzij de moeder van Graça maken de meisjes kennis met de muziek en dit beïnvloedt de rest van hun leven.

Op een dag wordt Graça naar een kostschool gestuurd. Dores moet mee als helpster. De meisjes ontsnappen en komen terecht in de wijk Lapa in Rio. Hier maken ze kennis met de samba en leren ze de jongens van de Blue Moon band kennen. Vanaf dat moment staat hun leven in het teken van de samba. Graça is een rijzende ster maar haar leven kent uiteindelijk een trieste afloop.

"In Lapa was muziek geloof, het was een helende balsem, het was een middel waarmee je je goden en minnaars aansprak, het middel waarmee je je overleden geliefden respect betuigde en de levende het hof maakte, het was waar je naar greep op je donkerste momenten en waarmee je de beste vierde. Er was in Lapa een gezegde: zolang je een lied in je hebt, ben je nooit alleen".

Het verhaal vertelt de vriendschap tussen Dores en Graça met al hun hoogte- en dieptepunten . Er zijn vele thema's, vriendschap, jaloezie, racisme, verslaving, (homo) seksualiteit, machtsmisbruik. En muziek, veel muziek. Het neemt de lezer mee in de tijd vanaf begin 20e eeuw en de verhoudingen in de wereld en specifiek die in Brazilië.
Het is gebaseerd op het leven van de Braziliaanse zangeres Carmen Miranda.

De schrijfstijl is prettig en indringend. De karakters evolueren en zijn invoelbaar en door de vele sfeeromschrijvingen waant de lezer zich in Brazilië.

Wat ik jammer vind van de vertaling is dat de songteksten ook zijn vertaald, dat stoorde me en had van mij niet gehoeven.