De straat als levend organisme waar niet aan valt te ontkomen

Niet voor niets begint en eindigt dit boek met de straat. 116th street in Harlem. De straat waarin mensen weinig vreugde kennen. Waar zwarte mensen in te kleine huizen leven, waar het daglicht niet ver komt. Waar sneeuw voor even de troep uit het zicht laat verdwijnen. Waar kinderen alleen op straat spelen omdat hun moeders moeten werken. Waar mannen rondhangen omdat ze nu eenmaal niks beters te doen hebben.
Het is in deze straat waar Lutie Johnson een nieuw leven hoopt te beginnen met haar achtjarige zoon Bub. Ze beseft dat het leven moeilijk is, maar heeft ook nog de hoop dat ze zich aan de misere kan onttrekken. Als lezer begrijp je al snel dat het valse hoop is.
Ja ze houdt veel van haar zoon, maar ze kan hem niet de veiligheid bieden die hij nodig heeft. Ze wordt opgeslokt door werk, nare mannen en onbegrip in de buitenwereld.
Dit boek heeft in de zwarte Amerikaanse vrouwenliteratuur statuur. Geschreven in 1946, maar nog steeds relevant. Het boek heeft meerdere lagen, elk personage zijn eigen achtergrond zodat je snapt waarom de huismeester zo'n enge wereldvreemde man is geworden, waarom hoerenmadam mevrouw Hedges altijd uit het raam staart en waarom Boots en Junto zijn geworden wie ze zijn geworden. Iedereen is getekend door de maatschappij waarin hij of zij is opgegroeid. Lutie probeert hoop te houden, maar ervaart uiteindelijk dat de allang opgebouwde haat toch sterker is. Een boek om nog lang over na te denken.