Mooi boek over opgroeien en rouwen

De 15-jarige Sam voelt zich zoals het stadje waarin hij woont. Een buitenstaander, saai en met een ongewisse toekomst. Bovendien is zijn moeder ernstig ziek.
Het boek weet je goed zijn aanvankelijk eenzaamheid in te laten voelen. Een gevoel wat langzaam verandert als hij in een bioscoop gaat werken en bevriend raakt met Brand, Cameron en Kirstie, die hun laatste zomer in het stadje Grady beleven voordat zij uitzwerven naar het studentenleven. Hij wordt verliefd, doet domme dingen die pubers nu eenmaal doen, maar op de achtergrond is er de situatie in zijn gezin. Met een zieke moeder en een werkloze vader. Het boek is heel beeldend geschreven. Je ziet de personages zo voor je.
Net als het lijkt alsof dit toch een gewoon coming-of-age verhaal wordt komt het sterkste deel van het boek. Dat is na de dood van zijn moeder. Benedict Wells slaagt erin om de rouw die Sam soms overspoelt, dan weer op de achtergrond is prachtig te omschrijven. ' Ik leefde alleen nog van dag tot dag en begon geleidelijk in te zien dat rouw geen sprint is maar een marathon. En op die route zijn er stukken waarop het beter gaat en andere waarop je haast geen lucht meer krijgt.' Een aanrader.