Een verhaal dat indien je het toelaat heel dichtbij jouzelf kan komen

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog.

Het verhaal wordt verteld door Freek in de ik-vorm. Hij is programmeur en bezoekt iedere week Lenny’s lunchroom waar hij aan een tafeltje gaat zitten. Deze tafeltjes hebben een nummer en Freek wisselt steeds van tafel.
De lunchroom is een soort van schuilplaats voor hem. Hier wordt hij rustig.

Het verhaal bestaat uit twee delen ‘De gang’ en ‘De ladder’.
In het eerste deel lees je voornamelijk over Freek in zijn kindertijd en in het tweede deel gaat het vooral over de volwassen Freek. Maar steeds gaat het over over herinneren en vergeten. ‘Opa’ is een belangrijk onderdeel in dit verhaal.

“Mijn grootvader vertelde me dat ik altijd met ‘tijd’ bezig was, waar die naartoe ging en of er ook dingen gebeurden buiten de tijd om en of je achter de tijd terug kon keren naar wat geweest is. En of een gedachte aan de toekomst van mijzelf, wat ik wilde worden bijvoorbeeld, ook een sprong was in de tijd.”

Freek denkt over opa en vraagt zichzelf af of wat hij denkt dat er gebeurde ook wel echt heeft plaatsgevonden; of was er zelfs meer dan hij zich herinnert? Het verleden en het heden komen steeds dichter bij elkaar, en Freek hoopt nadat dat wat hij zich herinnert over Opa en de zolder van zijn ouderlijk huis blijvend zal zijn; niet aangetast door andere herinneringen.

‘De lunchroom’ is wederom een prachtig verhaal van Hans Muiderman.
Het zich herinneren van personen, dingen en gebeurtenissen die plaatsgevonden hebben maken mensen tot de personen tot wie ze uiteindelijk uitgroeien.

Soms wil je zelf iets niet vergeten of laat je omgeving dat niet toe, terwijl
een andere gebeurtenis bewust verwijderd wordt om jezelf en anderen op dat moment te kunnen accepteren. Een herinnering is wat men er van maakt; niet meer en niet minder.

Ik heb ‘De lunchroom’ graag gelezen.
Het is een verhaal dat, indien je het toelaat heel dichtbij jouzelf kan komen.