Lezersrecensie
Treurig maar prachtig inkijkje in het leven van een jong Afrikaans meisje in Amerika
Jacqueline Woodson heeft al veel titels voor zowel jeugd als volwassenen op haar naam staan en heeft al verschillende (kinder)literatuurprijzen gewonnen zoals de ‘Nobelprijs van de kinderliteratuur’. Tirsa With had de eer om de eerste titel van de auteur naar het Nederlands te vertalen.
In Brown girl dreaming deelt Woodson verschillende ervaringen als een African American opgroeiend in Amerika. Het boek valt onder YA-poëzie en is in vrije versvorm geschreven, maar er eigenlijk geen rijm in terug te vinden. Dit is natuurlijk geen vereiste, want het begrip poëzie is heel breed. Aan de ene kant jammer dat het geen rijmvorm bevat, want het brengt vaak een fijne cadans met zich mee. Aan de andere kant leest deze tekst juist door het missen van rijm meer als een ingekort verhaal, gemakkelijk en meegaand. Van de lezer vergt het wel een andere manier van lezen en als je hier eenmaal aan gewend bent, leest het prima.
Het boek is opgedeeld in verschillende delen die weer uit vele korte hoofdstukken/verzen bestaan. De lengte hiervan kan verschillen van enkele zinnen tot enkele pagina’s, maar zijn nooit lang. Qua schrijfvorm lijkt het alsof zinnen op willekeurige plekken worden afgebroken om verder te gaan op de volgende regel. Maar als de tekst niet op die specifieke plekken werd onderbroken, zou de focus van sommige woorden of stukken tekst verdwijnen net als de urgentie ervan.
‘Wanneer mijn moeder thuiskomt
uit het ziekenhuis met mij,
werpt mijn oudere broer één blik
onder het roze dekentje, zegt,
Breng haar terug. Zo eentje hebben we al.’
De inhoud van het verhaal is vrij divers. Woodson heeft veelvuldige familie historie erin verwerkt maar ook enkele voorbeelden van onderdrukking, ongelijke kansen en racisme worden aangehaald. Ze vertelt, vaak vanuit een kinderlijk oogpunt, over grote wereldgebeurtenissen zoals een revolutie, maar gaat ook in op kleine details. Over een plaatsje waar ze met haar familie heeft gewoond. Over leren schrijven en het spelen met andere kinderen op de veranda.
Verder speelt het verhaal zich in chronologische volgorde af. De auteur vertelt over gebeurtenissen voor haar geboorte, vervolgens over haar kinder- en jeugdtijd. Hoe de huidskleur van hun familie invloed had in het dagelijks leven. Het taalgebruik is simpel, maar bevat ruimschoots details om de gebeurtenissen echt tot leven te brengen. Op sommige gebeurtenissen, zoals het sterven van haar opa of een verhuizing, kan vrij diep ingegaan worden of zelfs nog eens op teruggekeken worden. Andere onderwerpen worden maar kort aangehaald maar hoeven daardoor niet minder van belang te zijn, zoals protesten en de revolutie. Zo wordt dan ook weer duidelijk dat er in het verhaal wordt teruggekeken op een kindertijd waarin deze begrippen nog te abstract zijn.
Brown girl dreaming geeft zowel een treurig maar ook prachtig inkijkje in het leven van een jong Afrikaans meisje, dat opgroeit in Amerika, omringd door familieliefde, maar tegelijkertijd ook te maken krijgt met de verschillen tussen blank en gekleurd.
In Brown girl dreaming deelt Woodson verschillende ervaringen als een African American opgroeiend in Amerika. Het boek valt onder YA-poëzie en is in vrije versvorm geschreven, maar er eigenlijk geen rijm in terug te vinden. Dit is natuurlijk geen vereiste, want het begrip poëzie is heel breed. Aan de ene kant jammer dat het geen rijmvorm bevat, want het brengt vaak een fijne cadans met zich mee. Aan de andere kant leest deze tekst juist door het missen van rijm meer als een ingekort verhaal, gemakkelijk en meegaand. Van de lezer vergt het wel een andere manier van lezen en als je hier eenmaal aan gewend bent, leest het prima.
Het boek is opgedeeld in verschillende delen die weer uit vele korte hoofdstukken/verzen bestaan. De lengte hiervan kan verschillen van enkele zinnen tot enkele pagina’s, maar zijn nooit lang. Qua schrijfvorm lijkt het alsof zinnen op willekeurige plekken worden afgebroken om verder te gaan op de volgende regel. Maar als de tekst niet op die specifieke plekken werd onderbroken, zou de focus van sommige woorden of stukken tekst verdwijnen net als de urgentie ervan.
‘Wanneer mijn moeder thuiskomt
uit het ziekenhuis met mij,
werpt mijn oudere broer één blik
onder het roze dekentje, zegt,
Breng haar terug. Zo eentje hebben we al.’
De inhoud van het verhaal is vrij divers. Woodson heeft veelvuldige familie historie erin verwerkt maar ook enkele voorbeelden van onderdrukking, ongelijke kansen en racisme worden aangehaald. Ze vertelt, vaak vanuit een kinderlijk oogpunt, over grote wereldgebeurtenissen zoals een revolutie, maar gaat ook in op kleine details. Over een plaatsje waar ze met haar familie heeft gewoond. Over leren schrijven en het spelen met andere kinderen op de veranda.
Verder speelt het verhaal zich in chronologische volgorde af. De auteur vertelt over gebeurtenissen voor haar geboorte, vervolgens over haar kinder- en jeugdtijd. Hoe de huidskleur van hun familie invloed had in het dagelijks leven. Het taalgebruik is simpel, maar bevat ruimschoots details om de gebeurtenissen echt tot leven te brengen. Op sommige gebeurtenissen, zoals het sterven van haar opa of een verhuizing, kan vrij diep ingegaan worden of zelfs nog eens op teruggekeken worden. Andere onderwerpen worden maar kort aangehaald maar hoeven daardoor niet minder van belang te zijn, zoals protesten en de revolutie. Zo wordt dan ook weer duidelijk dat er in het verhaal wordt teruggekeken op een kindertijd waarin deze begrippen nog te abstract zijn.
Brown girl dreaming geeft zowel een treurig maar ook prachtig inkijkje in het leven van een jong Afrikaans meisje, dat opgroeit in Amerika, omringd door familieliefde, maar tegelijkertijd ook te maken krijgt met de verschillen tussen blank en gekleurd.
1
Reageer op deze recensie
