Een ogenschijnlijk simpel maar met duistere gevolgen

Debbie Mullen was jarenlang het vertrouwde aanspreekpunt met haar column Lieve Debbie, waarin ze vrouwen uit de buurt bijstond met begripvolle en doordachte adviezen. Via haar werk kreeg Debbie een inkijkje in de levens van vrouwen die werden genegeerd, gekleineerd of zelfs mishandeld door hun echtgenoten. Altijd probeerde ze hen te helpen en richting te geven. Maar nu lijkt haar eigen leven langzaam te ontsporen. Ze is haar baan kwijtgeraakt, haar tienerdochters gedragen zich steeds vreemder en haar man lijkt dingen voor haar verborgen te houden. De trackingapp op zijn telefoon bevestigt haar groeiende wantrouwen. Debbie is het zat om begripvol, redelijk en praktisch te blijven. Dit keer besluit ze haar eigen woorden ter harte te nemen.

Op de een of andere manier weet Freida McFadden mij altijd al in de eerste hoofdstukken te pakken, en Lieve Debbie vormt daarop geen uitzondering. Haar simpele maar pakkende schrijfstijl sleurt je eigenlijk meteen mee in het verhaal. De korte hoofdstukken en heldere zinnen zorgen ervoor dat je blijft doorlezen. Je leert na een paar hoofdstukken zowat alle belangrijkste personages kennen en daarna wordt het verhaal steeds een stukje ingewikkelder en uitgebreider. Zonder dat het verwarrend wordt, stapelt McFadden langzaam nieuwe informatie op en weet ze de spanning steeds verder op te voeren.

Een van de grootste pluspunten van Lieve Debbie is zonder twijfel de schrijfstijl. Simpel, meegaand maar met genoeg diepgang om het interessant te houden. McFadden verspilt geen woorden en weet precies wanneer ze iets moet prijsgeven en wanneer juist niet. Hetzelfde geldt voor de personages. In eerste instantie denk je na een heel aantal hoofdstukken de meeste personages wel te kunnen doorgronden. Ze lijken herkenbaar en soms zelfs voorspelbaar. Maar hoe verder het verhaal vordert, hoe ingewikkelder het plot en de personages blijken te zijn. Niemand is volledig transparant en dat zorgt ervoor dat je als lezer constant blijft twijfelen aan je eigen aannames.

Natuurlijk bevatten de thrillers van McFadden wel eens clichés of voorspelbare gebeurtenissen, en ook Lieve Debbie maakt zich daar zo nu en dan schuldig aan. Sommige situaties zie je aankomen en bepaalde reacties voelen bekend aan binnen het genre. Maar wat het dan weer goed maakt, is dat er aan het eind vaak enorme spannende en onvoorspelbare twists naar voren komen, en dat is bij Lieve Debbie ook zeker het geval. De personages hebben stuk voor stuk een mysterieuze achtergrond en bezigheden die je niet één, twee, drie kunt invullen aan het begin van het verhaal. Juist die onduidelijkheid maakt dat je blijft lezen en steeds verder het verhaal in wordt gezogen. Aan het eind word je dan verrast door enkele details die je niet zomaar zelf had kunnen bedenken wat het geheel dan echt af maakt.

Alles bij elkaar is Lieve Debbie een meeslepende thriller die leest als een trein. Geen perfect boek, maar wel een spannend en verslavend verhaal dat laat zien waarom sommige lezers zo kunnen genieten en worden meegesleept door Freida McFadden. Voor liefhebbers van toegankelijke thrillers met een duister randje is dit absoluut een aanrader.