De logeerkamer

Nicola vliegt van Sydney naar Melbourne om drie weken te gaan logeren bij haar goede vriendin Helen. Maar dit is geen alledaags bezoek, Nicola heeft kanker in een vergevorderd stadium en is naar Melbourne afgereisd om een alternatieve behandeling te ondergaan. Helen heeft van begin af aan haar twijfels over deze behandeling en stelt zich sceptisch op, in tegenstelling tot Nicola, die ondanks haar ziekte vastbesloten is om haar leven ten volle te leiden.

De logeerkamer is een dun boekje dat verrassend veel gewicht draagt. Het is een indringende roman over vriendschap. Wat begint als een vriendelijk gebaar, verandert langzaam in een emotioneel geladen situatie waarin gastvrijheid, irritatie, loyaliteit en macht subtiel verschuiven. Kleine fricties worden grote spanningen. Goedbedoelde zorg verandert in ongemak.

Helen Garner schrijft met messcherpe eerlijkheid. Ze durft gevoelens te tonen die we liever verbergen, zoals irritatie, schaamte, wrok, vermoeidheid. Daardoor voelt het verhaal pijnlijk herkenbaar. De personages zijn levensecht beschreven. Geen helden, geen schurken, alleen mensen die hun best doen en soms falen. Juist dat maakt het boek zo sterk. Compact maar intens. Met weinig woorden creëert Helen Garner een enorme emotionele diepte. Het is een boek dat je in één avond uit kan lezen, maar dat nog dagen natrilt.

Hoe ver ga je om iemand te helpen, en wanneer is het genoeg? De logeerkamer is een klein maar briljant boek dat je dwingt om na te denken over je eigen grenzen, je eigen ongemakken en de dunne lijn tussen empathie en uitputting. Helen Garner schrijft met een eerlijkheid die soms schuurt, maar altijd raakt.
Het is precies zo’n roman die je na het dichtslaan nog even laat zitten, omdat je voelt dat er meer onder de oppervlakte gebeurde dan je in eerste instantie doorhad.
Deze recensie stond eerder op www.mirandasboekencorner.nl