soms moet je terug om vooruit te kunnen gaan

Flora MacKenzie werkt als juridische medewerkster bij een groot advocatenkantoor in Londen. Ze leidt een vrij onopvallend leven en is heimelijk verliefd op haar baas, die haar nauwelijks lijkt te zien. Haar leven verandert wanneer een veelbelovende cliënt erop staat dat juist Flora zijn zaak behandelt. Zijn plannen? Een grote investering op het eiland Mure — de plek waar Flora is geboren.

Met flinke tegenzin keert Flora terug naar haar geboorte-eiland. Haar laatste bezoek was voor de begrafenis van haar moeder, een emotionele periode waarin ze dingen tegen haar vader zei waar ze nog steeds spijt van heeft. Ze wil haar familie niet onder ogen komen, laat staan de eilandbewoners. Toch merkt Flora al snel dat het eiland en de mensen haar langzaam weer in hun greep krijgen.

Terwijl ze werkt aan de zaak waarvoor ze is teruggekeerd, wordt ze geconfronteerd met haar verleden, haar familie en haar eigen gevoelens. Oude wonden komen boven, maar ook nieuwe kansen dienen zich aan. Zal Flora de liefde vinden? Wat gebeurt er met de boerderij van haar familie? En is er ruimte voor verzoening na zoveel opgekropte pijn en verdriet?

Café, Zon & Zee was voor mij een boek waar ik even in moest komen, maar naarmate het verhaal vorderde kon ik het nauwelijks nog wegleggen. Jenny Colgan weet liefde, familiedrama, vriendschap en vergeving mooi samen te brengen in een warme feelgood.