Geen recht zonder plicht

Ik zoek boeken die me raken of inspireren; waar ik mee kan leven met de hoofdpersonen. Dat kan niet in dit boek. Het is het verhaal van een disfunctioneel gezin; elk op eigen wijze onaangenaam. Kellendonk kan wel schrijven; de één na de andere prachtige volzin. Maar ook op een manier waarop geen mens praat en dat ging mij toch irriteren.
Af en toe prachtige beeldende beschrijvingen die ik in mijn hoofd voor me zag: bijvoorbeeld die krokodillengeeuw van verveling. Dat zag ik helemaal voor me. Maar al die beschrijvingen van mensen vond ik zo negatief: allen zo vilein geportretteerd. Zelfs de baby werd gereduceerd tot een paar pond mals vlees. Ik werd er wat somber . Een beetje hetzelfde effect dat ook Reve in De Avonden op mij heeft; die spruitjeslucht en lage luchten. Drukkend.
Dus: chapeau voor het mooie taalgebruik, maar niet mijn boek. Blij dat het uit is.