Vilein en poëtisch

Verbrande suiker is de debuutroman van Avni Doshi, waarmee zij de shortlist van de Booker Prize 2020 heeft weten te behalen.

Het boek gaat over het leven van Antara, kunstenaar, en haar dementerende moeder. Al vanaf de eerste zin merk je dat de relatie tussen die twee niet zonder problemen is:
“Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik nooit plezier heb beleefd aan de ellende van mijn moeder. Als kind leed ik door haar toedoen en alle pijn die zij daarna doormaakte kwam me voor als een soort terugbetaling.”

Doshi schetst een beeld van een vol en luidruchtig Poona in India:
“Soms bereikt de stank van de stilstaande poelen het appartement van Ma. Op de oevers verrijzen gebouwen, een combinatie van luxe koopappartementen en vijfsterrenhotels die op hun websites reclame maken voor het uitzicht over het water. De bouwplaatsen worden gescheiden door gigantische reclameborden voor soapseries in het Hindi en crèmes waar je huid lichter van wordt.”

Met tijdssprongen wordt langzaam het verhaal duidelijk. Het is een heftig verhaal over moeilijke levens. Moeder en dochter kunnen niet met en niet zonder elkaar en lijken misschien meer op elkaar dan zij zouden willen. Het boek leest als een (auto)biografie. Doshi’s stijl is rauw, confronterend. Schokkende passages worden wat afstandelijk beschreven maar komen toch wel binnen. De humor zit in de schitterende, poëtische en vilein geschreven zinnen. Ik heb genoten van dit boek en verheug mij op haar tweede roman!