De middernachtloper

Veel dank aan Epic Books voor het opsturen van een recensie exemplaar van deze titel!
-
Ik geloof dat iedereen inmiddels wel weet dat ik groot fan ben van de boeken van Maren Stoffels, dus toen er een nieuwe uitkwam was ik meteen geïnteresseerd.

De middernachtloper is een YA fantasy, een heel ander genre dan waarin Maren normaal gesproken schrijft. Hoewel het boek er aan de buitenkant echt prachtig uitziet, met een schitterende omslag (letterlijk) en prachtige sprayed edges, vond ik toch dat dat niet helemaal paste bij het verhaal. Het gaf wat meer industriële en steampunk vibes dan de paranormale fantasy die werkelijk vanbinnen te lezen was. Op zich niet erg, want het verhaal was nog steeds fantastisch, maar misschien wat misleidend voor mensen die heel erg afgaan op het uiterlijk van een boek (hoi, guilty as charged).

Het verhaal was echt ontzettend uniek en origineel. Een oma en kleindochter runnen samen een bakkerij in een klein (fictief) Engels dorpje. In die bakkerij staat een houten stoel, waarover een legende bestaat die claimt dat de stoel en iedereen die erop gaat zitten vervloekt is/wordt. Op een dag ziet de hoofdpersoon er iemand op zitten, die later een middernachtloper blijkt te zijn en de hoofdpersoon gaat inwerken voor dezelfde baan. Deze middernachtloper schippert tussen de wereld van de doden en die van de levenden om brieven rond te brengen. Ik heb me tijdens het lezen van het boek eigenlijk alleen maar zitten verwonderen over het feit dat iemand - Maren - dit verzonnen kan krijgen. Het is echt een heel bijzonder verhaal met allerlei ‘doodnormale’ elementen die toch samen iets unieks vormen.

Het element van spanning is gelukkig heel prominent aanwezig in het verhaal en is precies zoals we van Maren gewend zijn. Niks is eigenlijk écht eng, maar de kriebels krijg je wel van het verhaal. Maren weet spanning altijd heel sluimerend in het verhaal te verwerken, want je weet eigenlijk altijd dat er iets staat te gebeuren, maar verrast je uiteindelijk toch met een plottwist die je niet zag aankomen - en dat is hier ook weer gelukt. De opbouwende spanning zorgt er echt voor dat je steeds meer in het verhaal gezogen wordt, tot je na zo’n 2/3e van het boek echt niet meer kan ophouden met lezen en door wilt tot het einde.

Wat ik daarnaast erg mooi verwerkt vond in het verhaal is het paranormale element. Maren heeft op een hele mooie wijze geschreven over de doden, zonder dat dat eng is. De overledenen zijn gewoon mensen, maar dan in een parallelle wereld. Dit laat mooi zien dat de dood niks is om te vrezen, maar dat het juist ook vredig kan zijn. Dat geeft voor veel lezers denk ik een geruststellend gevoel.

Kortom, Maren has done it again: een heerlijk spannend verhaal met een prachtige achterliggende gedachte!