Liften naar de hemel

Dit boek had ik uit mezelf waarschijnlijk niet opgepakt en toch ben ik heel blij dat ik het wel heb gedaan! Ik ben heel gevoelig voor hypes en dat bedoel ik niet in een positieve zin. Ik heb al best vaak een boek opgepakt vanwege de immense populariteit - niet alleen op Bookstagram of BookTok, maar ook vanwege de gigantische wachtlijsten bij de bibliotheek - en eigenlijk word ik nagenoeg alleen maar teleurgesteld. Veel boeken zijn overhyped en dan zijn mijn verwachtingen simpeweg te hoog.

Tot een van mijn collega’s bij de bibliotheek zei dat deze écht de moeite waard was en haar oordeel vertrouw ik, dus deze heb ik wel opgepakt.

Liften naar de hemel is een bildungsroman/coming of age verhaal van een jongen die opgroeit eind 20e eeuw en nogal als probleemkind wordt gezien. Meekomen op school lukt niet, omdat hij het saai vindt en echt ambities heeft hij ook niet, omdat hij niet weet wat hij wil met zijn leven. Zijn ouders zijn het zat en sturen hem naar een strenggelovige familie in Canada om daar wat meer opgevoed te kunnen worden. Hij moet hard werken en voelt zich vooral heel ongelukkig en eenzaam daar.

Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van de jongen en eigenlijk is dat meteen heel interessant, want hij komt over als een hele ontspannen en goede jongen, zonder enig spoortje kwaad in de zin. Hij weet vooral gewoon niet zo goed wat hij wil met zijn leven. Van buitenaf wordt hij bestempeld als een probleemkind, terwijl hij waarschijnlijk gewoon vooral gebaat is bij wat ondersteuning om uit te zoeken wat hij met zijn leven wil. Het beeld van de jongen dat in de eerste paar hoofdstukken wordt gevormd is totaal tegenstrijdig met het beeld van de jongen dat je vanuit zijn eigen hoofd krijgt in de rest van het boek en dat laat zo mooi zien dat ervaring met een bepaalde situatie en interpretatie hiervan alles bepaalt en dat communicatie dus juist zo belangrijk is.

In zijn gastgezin in Canada maakt de jongen dan ook best wat dingen mee, waardoor ik vooral medelijden met hem kreeg. Het voelt heel erg alsof de jongen niet wordt begrepen en daardoor heel negatief behandeld wordt, terwijl je leest dat hij eigenlijk heel erg zijn best doet en ook gewoon een beetje tiener wil zijn. Het verhaal laat ook heel goed zien dat overheersen met harde hand misschien wel voor discipline kan zorgen, maar ook voor blijvende trauma’s en angstgevoelens. Leren hard werken is voor niemand verkeerd, maar de menselijkheid moet wel voorop blijven staan - dat lees ik echt terug in dit boek.

Ik denk ook dat dit boek heel erg geschikt is voor in het voortgezet onderwijs, vooral voor jongens die zich in eenzelfde situatie bevinden als deze jongen. Welwillend, maar onwetend. Het boek kan zorgen voor een stukje herkenning en begrip en jongeren zo helpen om zich uit te spreken over hun gevoel.

Buiten het plot zelf is het boek ook echt mooi, poëtisch geschreven. Het taalgebruik is niet ingewikkeld, maar wel heel meeslepend. Ik heb het boek geluisterd en vond het echt lastig om het te pauzeren, omdat ik steeds door wilde luisteren.

Ondanks de gigantische hype en de twijfel die ik dan altijd voel om een boek op te pakken, zou ik dit boek dus absoluut aanraden!