Een heerlijk griezelig verhaal over een eeuwenoude demon zonder gezicht…

Met ‘Het huis van verwrongen zielen’ heeft auteur Manon Visser een flinke ommezwaai gemaakt in haar oeuvre. Waar eerdere boeken van Visser romans waren, is dit een bloedstollend spannende horror met een vleugje historie geworden en zet ze zichzelf op de kaart als Nederlandse auteur van spannende verhalen voor jongeren!
Historische elementen
Hoewel dit verhaal zich niet afspeelt in het verleden, is het verleden wel degelijk prominent in het plot verwerkt. De manier waarop Visser dit heeft gedaan laat zien dat er veel vooronderzoek in het werk zit, wat maakt dat de lezer het een en ander kan leren over de Victoriaanse tijd.
De historische elementen uit het verhaal komen voornamelijk terug in de beschrijvingen van een behekst Victoriaans pand – een soort spookhuis, waar het verhaal uiteindelijk om draait – en klederdracht voor kinderen. Visser weet deze elementen zo goed te omschrijven dat de lezer zich als het ware in de juiste tijd kan wanen en de elementen bijna voor zich kan zien in een vergeelde, oude foto. Door een soort magisch realisme lijkt het daarnaast af en toe alsof Meryle, de hoofdpersoon, zich ook op bepaalde momenten in de Victoriaanse tijd bevindt en hoewel dit geen realistische gebeurtenissen zijn, zorgen ze wel voor een algehele duistere en bijna magische sfeer in het boek.

De man zonder gezicht
Wat deze YA horror voornamelijk zo eng maakt, naast de wat magische en duistere setting, is de paranormale en demonische activiteit die het moderne dagelijks leven komt verstoren. Meryle belandt als jong meisje in het pleegzorgcircuit en weet door nachtmerries nooit lang op een plek te blijven. Echter, de ‘nachtmerries’ blijken te worden veroorzaakt door een echte demon die haar achtervolgt en haar iets lijkt te willen aandoen. Als Meryle dan vlakbij het Victoriaanse pand in een pleeggezin wordt geplaatst, lijkt er eindelijk wat vooruitgang te komen in de zaak…
De man zonder gezicht duikt op de meest willekeurige momenten in het verhaal op en dat is ook precies wat het zo angstaanjagend maakt. Meryle is de enige die deze demon kan zien, waardoor ze in gezelschap niet raar kan reageren zonder daar reacties op te krijgen. Visser beschrijft haar gedachten en angsten zo levendig dat de lezer zich alleen maar kan laten meevoeren door deze angsten en deze mee kan leven. Verder lezen en hopen dat de situatie niet erger wordt is dan de enige optie, maar dit maakt het verhaal uiteraard ontzettend spannend! De spannende sfeer sluimert daarnaast constant door het verhaal heen, omdat De man altijd ineens kan opduiken en Meryle daarom altijd op haar hoede is. Ook dit gevoel wordt goed aan de lezer overgedragen.

Conclusie
Dit boek is van voor tot achter constant heel spannend door verschillende factoren, waardoor de lezer pas weer rustig kan ademhalen als de laatste pagina is omgeslagen.

Voor het eerst gepubliceerd op Boekenkrant.nl