De overlever

16 jaar is Josef pas wanneer hij gedeporteerd wordt naar concentratiekamp Plaszów. Door bij zijn vader te gaan staan in plaats van bij zijn moeder wordt hij niet direct naar de gaskamers gestuurd. Na dit kamp volgen er nog 5 en hij overleeft ze allemaal. Hij overleeft maar daar is ook alles mee gezegd. In dit boek deelt hij zijn geschiedenis, hij deelt hoe hij opgroeide als orthodoxe jood, hoe zijn familie was en hoe hij al zijn familieleden kwijtraakte gedurende de oorlog. Hij vertelt over de kampen, de ontberingen en mensonterende gebeurtenissen. Maar ook de momenten na de oorlog blijven niet onbesproken. Over hoe hij gerekruteerd werd door de Amerikaanse inlichtingendienst en zo oorlogsmisdadigers voor het gerecht kreeg. Maar ook over hoe hij joodse weeskinderen in veiligheid bracht en voor een betere toekomst zorgde.

Zoals in het voorwoord staat beschreven, wordt er gehoopt dat iedereen die dit boek leest de waarden van Josef nastreeft. Waarden die hij van zijn moeder heeft meegekregen. Namelijk: ‘Als je aardig en vriendelijk bent, zul je nooit verliezen.’ Een mooi streven.

Dit boek is ontzettend heftig om te lezen, Josef heeft dingen meegemaakt die zo heftig zijn dat je niet wil geloven dat het gebeurd is, helaas weten we allemaal dat het wel gebeurd is. Ik moest een beetje wennen aan de schrijfstijl, het wordt als een soort dagboek vertelt en het voelde soms aan alsof er alleen maar gebeurtenissen achter elkaar werden verteld. Dit is logisch, want hij heeft ontzettend veel meegemaakt, maar hierdoor verloor hij wel af en toe mijn interesse. Het is een levensverhaal dat verteld moet worden, dus ik heb mijn koppie erbij gehouden en gelezen. Gelezen over een persoon dat waarschijnlijk altijd achtervolgd wordt door zijn herinneringen. Een persoon die zo bezig was met overleven dat hij niet meer wist wanneer hij geboren was. Een persoon die ondanks alles, proost op het leven. Want het leven, mag er zijn. Proost Josef, proost.