Opiniestuk van 336 bladzijden

Ik weet niet wat Mischa van Vlier op dit moment doet. Dat vind ik wel een interessante vraag na dit debuut zonder opvolging uit 2011. Zit hij nog in de journalistiek? Houdt schrijven hem überhaupt nog bezig? Hoe heeft Nederland zijn boek ontvangen? Is hij gewoon onopgemerkt gebleven? Of is hij bewust dood gezwegen? Heeft de journalistieke elite en het gilde der schrijvers hem uitgekotst en koud gesteld na dit debuut? Is hij misschien gestorven? Ik weet het niet.

Van Vlier moet het niet hebben van zijn grote schrijverstalent. Wat heeft uitgever Meulenhoff bezield deze (ex) journalist zijn debuut te gunnen? Het kan bijna niet anders dan dat men heeft verondersteld dat de Nederlandse samenleving wel eens gereed zou kunnen zijn voor de onmiskenbare boodschap. Staan we in Nederland aan de vooravond van een burgeroorlog? Voelen we dat allemaal aan? En is het slechts een kwestie van tijd? Waarom gedragen we ons als een stel ongelofelijke slappelingen? Waarom doen we niets om het schijnbaar onvermijdelijke te voorkomen?

Zou het deze banale opvatting over angst en wegkijken zijn geweest die uitgever Meulenhoff de moeite waard vond? Een opiniestuk verpakt als roman. In feite een grote monoloog van de hoofdpersoon. Als in Taxidriver. Of zoals American Psycho dat ook was. Maar zo slecht op papier gezet. Niets te raden over latend. Talentloos en schraal. in feite een luie onderzoeksjournalist. Refererend aan geschiedenis en wereldgebeurtenissen. Blijven steken in een opsomming van zaken. Letterlijk: "Als je er nog niet van gehoord had... Zoek ze zelf maar op op internet". Geen verbanden leggend.

De schrijver dacht dat je je journalistieke e luiheid in de vorm van een roman van 336 bladzijden zou kunnen permitteren. Nee dus. Niet op deze manier. Als ik mijn ei niet (meer) kwijt kan bij een dag- of opinieblad. Uitgevers voor een roman genoeg zal de schrijver gedacht hebben. Ik heb een journalistieke achtergrond. Eentje zal toch wel toe happen? Ja, Meulenhoff dus.

Van Vlier, ik ken hem verder niet en er is ook weinig van hem op internet te vinden. Hij is schijnbaar een insider in de politiek, de journalistiek. Ik neem aan dat hij ook wel uit de praktijk weet hoe het op society's en ambassadefeestjes er aan toe gaat. Voor Randstedelingen zullen veel incidenten die Van Vlier beschrijft herkenbaar zijn. De plot is daadwerkelijk voorstelbaar. Waarom niet? Dat is het enige wat interessant is. Ik denk dat oprechte bezorgdheid het ware motief voor het schrijven van dit boek is geweest. En het is ook werkelijk voorstelbaar.

Ik verklaar normalerwijs mijn toegekende sterren nooit. Nu heb ik daar wel behoefte aan omdat het misschien vragen oproept tegenover bovenstaand relaas.

• Nul sterren voor het gemis aan schrijverstalent.
• Vijf sterren voor de moed man en paard te noemen.
• Dat maakt afgerond drie sterren.