Sereen en bloemrijk

Napels, 1931. De lente is in aantocht, maar de oude vrouw Carmela zal deze jaargetijde niet meer meemaken. Op een nacht wordt zij op brute wijze om het leven gebracht. Commissaris Luigi Alfredo Ricciardi en zijn collega brigadier Raffaele Maione worden op de zaak gezet en gaan op zoek naar de dader. Dat is geen eenvoudige klus aangezien al snel blijkt dat er meerdere mensen zijn die een reden hebben om Carmela uit de weg te ruimen. En dan is daar ook nog de hoofdcommissaris die er een persoonlijk belang op nahoudt dat de
dader snel wordt gevonden.

‘De dood bedriegt in Napels’ is het vervolg op ‘De dood zingt in Napels’ waarin commissaris Ricciardi en brigadier Maione eveneens een moord moeten zien op te lossen. De delen zijn heel goed afzonderlijk te lezen.

In de eerste paar hoofdstukken laat Maurizio de Giovanni de lezer kennismaken met de verschillende personages die in het boek voorkomen. Dat doet hij niet in een paar zinnen, hij neemt er de tijd voor waardoor je als lezer een goed beeld krijgt van de vaak armoedige en trieste leefomgeving van de personages.

Ondanks dat sprake is van moord en doodslag en het leven in 1931 in Napels als zwaar kon worden bestempeld, is de sfeer in ‘De dood bedriegt in Napels’ sereen te noemen. Dit en het bloemrijke taalgebruik van de auteur maken dat ‘De dood bedriegt in Napels’ een zeer ontspannen verhaal is om te lezen.