Intrigerend stukje geschiedenis

Dit verhaal begint in 1882, in China. De dertienjarige ik-verteller, Daiyu, wordt ontvoerd. Ze heeft net een nieuw leven opgebouwd, nadat haar ouders werden opgepakt. Pas later zal ze vernemen waarom zij werden gearresteerd, want als jong meisje had ze geen enkele notie wat er in haar land aan de hand was.
Ze blijft achter bij haar grootmoeder, die haar na een overval wegstuurt. Ze is bang dat 'ze' ook Daiyu zullen komen halen. Dus vlucht ze, naar de stad, Zhifu. En ze wordt Feng, een weesjongen.
Vanaf dan zullen er perioden zijn waarin ze denkt dat ze veilig is, hetgeen steeds weer onderuitgehaald wordt.
Ten tijde van de ontvoering is ze in de leer bij een kalligrafist, die zo vriendelijk was de weesjongen Feng op te vangen.
Dan volgt de ontvoering, een schrijnend verhaal over hoe jonge Chinese meisjes naar Amerika gebracht werden om daar te gaan werken in een bordeel. Ze krijgt een nieuwe naam en een opleiding tot prostituee. Peony zal ze zijn, tot een jonge man haar in het bordeel vindt. Hij helpt haar ontsnappen, en Daiyu wordt Jacob. Ze raakt haar beschermheer kwijt en belandt in Idaho, in een kruidenierswinkel die uitgebaat wordt door twee Chinezen. Is ze weer veilig?
Maar ze heeft de tijd tegen: er is een hetze gaande tegen Chinese immigranten ‘die de baantjes van Amerikanen inpikken.’

Waar hebben we dat meer gehoord? Toch is dit een stuk geschiedenis dat maar weinig bekend is.
We weten wel dat er in veel Amerikaanse steden wijken zijn die Chinatown genoemd worden, toch enigszins verguisde wijken, maar over De Chinese Exclusion Act, een wet die de al aanwezige haat bevestigde en die officieel bekrachtigde dat Chinezen in de beginperiode helemaal niet welkom waren, uitgescholden werden, weggetreiterd en nog erger? Daarover weten maar weinigen iets.
Het is deze geschiedenis die het verhaal boeiend maakt. Daarnaast krijgen we nog het een en ander mee van de Chinese cultuur, het inbinden van de voeten, de kalligrafie (een Chinees karakter bestaat uit verschillende onderdelen, die in andere woorden weer terug kunnen komen. Dit gebruikt de schrijfster in haar verhaal, zodat we daar meer over te weten komen), de feesten.
Mooi is bijvoorbeeld het enigszins magische deel. Daiyu zegt dat ze vernoemd is naar het meisje Lin Daiyu, dat een tragisch leven kende en reeds lang gestorven is. Vanaf de dag dat Daiyu het verhaal hoorde over Lin maakt ze het meisje een deel van zichzelf, met zowel positieve als negatieve implicaties.

Jenny Tinghui Zhang legt in een nawoord uit hoe ze bij dit verhaal kwam, en hoe ze verder onderzoek deed naar waar deze eerste Chinese immigranten tegen op moesten boksen. Het verhaal is gebaseerd op ware – soms gruwelijke - gebeurtenissen, maar een deel is ook verzonnen.