Tragisch, ergerniswekkend, diepzinnig, herkenbaar.

Emy Koopman heeft in 'Tekenen van het universum' een psychisch proces beschreven dat veel vrouwen bekend zal voorkomen: de volstrekt onterechte obsessie voor een man die dat niet verdient. Liefdesverslaving, noemen ze dat volgens mij - al komt dit woord in het boek niet voor.

Hoe je het ook noemt, het is een schrijnende situatie die, ook in dit geval, gepaard gaat met zelfverlies en zelfverachting. Diep tragisch en, als je nog jong en en onbedorven bent, wellicht ook enorm romantisch.

Ik zelf ben op het punt in mijn leven dat ik de romantiek van een situatie als deze niet meer zo zie, dus zat ik tijdens de passages over de teerbeminde 'A.' vaak op (en soms over) het randje van ergernis.

Toch vond ik Emy's verdere bespiegelingen over man/vrouw-verhoudingen zodanig sprankelend, intelligent en diepzinnig dat ik geen moment overwogen heb om te stoppen met lezen. En: zoveel boeken over vrouwelijke 'junge Werthers' zijn er niet. (Wel moest ik tijdens het lezen de hele tijd denken aan Elena Ferrante; aan Elena's liefde voor Nino. Had Elena een paar decennia later geleefd, dan had ze Nino waarschijnlijk ook helemaal gek geappt.)

Daarnaast vond ik als ongeveer-leeftijdsgenoot veel herkenning in 'Tekenen van het universum'. Wat dat betreft kun je Emy Koopman wel zien als de stem van een hele generatie vrouwen.