Lezersrecensie
Droom, hoop, geef niet op en geloof in jezelf
In de moderne maatschappij is het niet meer weg te denken dat vrouwen op de werkvloer niet gewenst waren en ze hun dagen moesten vullen met de huishoudelijke taken en het zorgen voor de kinderen. In de jaren 60 was dit doodnormaal. ‘De boekenclub voor dwarse huisvrouwen’ speelt zich in deze periode af.
Margeret, Viv en Bitsy zijn 3 huisvrouwen die samen met hun man en kinderen wonen in een prachtig huis in Concordia. Ze zijn gelukkig met hun leven maar voelen toch dat ze iets missen. Wanneer de nieuwe excentrieke buurvrouw Charlotte in de buurt komt wonen, wil Margaret haar beter leren kennen. Zij stelt voor om samen een boekenclub te starten waarin ze het boek ‘The Feminine Mystique’ van Betty Friedan zullen bespreken. Ze hadden nooit gedacht dat door dit feministisch boek hun ogen zouden opengaan en dat dit zo’n impact op hun verdere leven zou hebben…
De vier vrouwen zijn zo verschillend maar vullen elkaar heel goed aan. Margaret droomt van een schrijverscarrière, Charlotte wil als schilderes beroemd worden, Viv wil haar job als verpleegster weer opnemen en Bitsy zou zo graag diergeneeskunde willen studeren. Elk personage wordt zodanig goed beschreven dat je als lezer het gevoel krijgt dat je hen echt goed kent. Het is alsof jezelf een lid bent van de leesclub. De samenhorigheid, altijd klaar staan om elkaar te helpen en de vele mooie, grappige scènes wisselen elkaar af. Maar je voelt ook hun worsteling, hun twijfels met de keuze of ze wel of niet hun droom willen najagen. In die tijd was het niet evident want vrouwen moesten telkens de goedkeuring van hun man krijgen.
‘Een vrouw is als een theezakje. Je ziet pas hoe sterk het is als het in heet water hangt’
Als je de sfeer van de jaren 60 wil opsnuiven dan is dit boek een echte aanrader. Marie Bostwick schrijft dit op zo’n voortreffelijke manier dat ze je als het ware naar die tijd terug katapulteert. De ideeën uit het boek van Betty Friedan dat in 1963 verscheen en in de Verenigde Staten de aanzet gaf tot de tweede feministische golf, verweeft de auteur in haar verhaal. Het onbehagen van huisvrouwen die door de samenleving de opgedrongen rol van echtgenote en moeder zonder carrière krijgt, wordt heel goed beschreven. De kansen die vrouwen ontnomen wordt om zelfstandiger te kunnen worden, waren schering en inslag. Zoals bv een veel lager loon krijgen dan de mannen voor hetzelfde werk, het weigeren van een aanbevelingsbrief zodat een meisje geen hogere studies kan aanvatten, geen bankrekening kunnen openen zonder handtekening van haar man, de dokter die haar de pil niet wil voorschrijven zonder toestemming van haar man …
‘De boekenclub van dwarse vrouwen’ is een roman met een boodschap : durf te dromen, blijf hopen, geef niet gemakkelijk op en geloof in jezelf. En net als Marie Bostwick treuzelde om haar verhaal te beëindigen, wou ik net als haar geen afscheid nemen van de Betty’s. Een prachtige roman die ik nooit zal vergeten!
Margeret, Viv en Bitsy zijn 3 huisvrouwen die samen met hun man en kinderen wonen in een prachtig huis in Concordia. Ze zijn gelukkig met hun leven maar voelen toch dat ze iets missen. Wanneer de nieuwe excentrieke buurvrouw Charlotte in de buurt komt wonen, wil Margaret haar beter leren kennen. Zij stelt voor om samen een boekenclub te starten waarin ze het boek ‘The Feminine Mystique’ van Betty Friedan zullen bespreken. Ze hadden nooit gedacht dat door dit feministisch boek hun ogen zouden opengaan en dat dit zo’n impact op hun verdere leven zou hebben…
De vier vrouwen zijn zo verschillend maar vullen elkaar heel goed aan. Margaret droomt van een schrijverscarrière, Charlotte wil als schilderes beroemd worden, Viv wil haar job als verpleegster weer opnemen en Bitsy zou zo graag diergeneeskunde willen studeren. Elk personage wordt zodanig goed beschreven dat je als lezer het gevoel krijgt dat je hen echt goed kent. Het is alsof jezelf een lid bent van de leesclub. De samenhorigheid, altijd klaar staan om elkaar te helpen en de vele mooie, grappige scènes wisselen elkaar af. Maar je voelt ook hun worsteling, hun twijfels met de keuze of ze wel of niet hun droom willen najagen. In die tijd was het niet evident want vrouwen moesten telkens de goedkeuring van hun man krijgen.
‘Een vrouw is als een theezakje. Je ziet pas hoe sterk het is als het in heet water hangt’
Als je de sfeer van de jaren 60 wil opsnuiven dan is dit boek een echte aanrader. Marie Bostwick schrijft dit op zo’n voortreffelijke manier dat ze je als het ware naar die tijd terug katapulteert. De ideeën uit het boek van Betty Friedan dat in 1963 verscheen en in de Verenigde Staten de aanzet gaf tot de tweede feministische golf, verweeft de auteur in haar verhaal. Het onbehagen van huisvrouwen die door de samenleving de opgedrongen rol van echtgenote en moeder zonder carrière krijgt, wordt heel goed beschreven. De kansen die vrouwen ontnomen wordt om zelfstandiger te kunnen worden, waren schering en inslag. Zoals bv een veel lager loon krijgen dan de mannen voor hetzelfde werk, het weigeren van een aanbevelingsbrief zodat een meisje geen hogere studies kan aanvatten, geen bankrekening kunnen openen zonder handtekening van haar man, de dokter die haar de pil niet wil voorschrijven zonder toestemming van haar man …
‘De boekenclub van dwarse vrouwen’ is een roman met een boodschap : durf te dromen, blijf hopen, geef niet gemakkelijk op en geloof in jezelf. En net als Marie Bostwick treuzelde om haar verhaal te beëindigen, wou ik net als haar geen afscheid nemen van de Betty’s. Een prachtige roman die ik nooit zal vergeten!
1
Reageer op deze recensie
