trein der traagheid

AHJ Dautzenberg, Aslast. Een experimentele roman. Een roman als een stuk minimal music. Bijzonder. Een man in een trein. Ik kreeg associaties met Johan Daisne, De trein der traagheid. Er is binnen. Er is buiten. De man is alleen. In de trein. Hij kan er niet uit. Heel langzaam verandert ‘buiten’. Ook typografisch. Het boek is op die wijze niet alleen literatuur maar ook beeldende kunst. En ook muziek. Gesammtkunstwerk. Claustrofobisch en rustgevend. Er is voornamelijk repetitie. ‘ P pulkt een testje slaap uit zijn rechteroog. // Het hemelgewelf lijkt verzadigd van belofte, een door ijlheid begrensde koepel die elk moment zijn potentie kan prijsgeven.’