Verbrande suiker

Verbrande suiker:
Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik nooit plezier heb beleefd aan de ellende van mijn moeder. Als kind leed ik door haar toedoen en alle pijn die zij daarna doormaakte kwam me voor als een soort terugbetaling. Dit is wel een een beetje de toonzetting van het boek, puur en rauw.
Antara is door haar moeder Tara als kind aan haar lot overgelaten en verwaarloosd Ze groeide op zonder enige moederliefde in India in een ashram waar haar moeder een relatie had met een goeroe. Ze hebben ook nog een tijdje op straat geleefd en ging ook nog een jaar bij de nonnen naar kostschool.
Nu ze volwassen is en haar moeder gaat dementeren, zoekt ze een manier om hun gedeelde verleden een plek te geven. Hoe zorg je voor je moeder als zij nooit voor jou heeft gezorgd?
Het verhaal is in de ik-vorm geschreven en speelt zich af zowel in het heden als in het verleden. Door middel van flashbacks wordt de moeizame relatie tussen Antara en haar moeder verder uitgediept. Het jaartal staat boven het hoofdstuk dat is handig zodat je weet in welke tijdlijn het afspeelt. In het boek zijn mooie zinnen en quotes verwerkt.
Door de ik-vorm blijf het verhaal wat afstandelijk en koel.
Daardoor lukt het mij niet echt om mij in te leven en mee te leven met de hoofdpersonen. Het verhaal pakt mij niet echt. Toch is het boek interessant en boeiend genoeg om te lezen.