Eenzaamheid en wanhoop voelbaar

Het verhaal gaat over Lennert Gustafsson (Lelle), papa van het verdwenen meisje Lina, 17 jaar. Zij is 3 jaar geleden verdwenen. Lelle is een eenzame man, want zijn vrouw en hij zijn uit elkaar gegaan. Hij blijft verder zoeken naar haar, iedere nacht. Overdag kan hij niet verder zoeken want hij is leraar. Lina is steeds bij zijn zoektocht “aanwezig”. Als er vervolgens weer een meisje verdwijnt gaat Lelle tot het uiterste om de dader te vinden.

In het verhaal maken we ook kennis met Meja. Een tienermeisje die alleen door haar moeder Silje wordt opgevoed. Na de zoveelste verhuis komen ze terecht bij Torbjörn. Meja blijft eenzaam tot ze plots Carl-Johan leert kennen. Na enige tijd gaat ze bij het gezin inwonen.

De prachtige landschappen/donkere bossen worden heel mooi beschreven. Eveneens kan je de eenzaamheid en wanhoop voelen.

Het boek bestaat uit 2 delen. In deel 1 leren we Lelle kennen, maar ook Meja. Het eerste deel van het boek vind ik niet echt spannend, ik leef mee met Lelle en Meja.
In het tweede deel komen de verhaallijnen eindelijk bij elkaar, alsook nog een derde verhaallijn. Er zit nog een meisje opgesloten in een ruimte.
De verhaallijnen zijn sterk en beeldend neergezet. De samenkomst van de verhaallijnen zijn geleidelijk en verstoren het lezen geen moment.