Origineel, leerrijk en emotioneel verhaal

Aangezien 'De veertig regels van liefde' echt geen boek voor mij was, begon ik met enige argwaan en voorzichtigheid te lezen in 'Het eiland van de verdwenen bomen'. Gelukkig bleek dat niet nodig, want dit boek las echt verrassend vlot. Ik hield van de schrijfstijl van Elif Shafak (ik heb heel wat zinnen aangeduid) en ik vond het enorm origineel dat één van de vertellers een vijgenboom was.

Daarnaast heb ik ook veel geleerd van het boek. Ik wist eigenlijk niets over Cyprus, buiten waar het ongeveer ligt en dat het meedoet aan het Eurovisiesongfestival. Ik vond het heel interessant om meer te leren over het (bloederige) verleden en de cultuur van het eiland. Daarnaast zaten er ook nog heel wat andere interessante thema's in (migratie en integratie, sociale media, religie en bijgeloof...)

Is Elif Shafak nu dan een fan rijker? Dat beweer ik ook zeker niet. Soms voelde het verhaal een beetje gekunsteld aan: sommige onderdelen van het verhaal pasten wel net héél toevallig in elkaar. Ik vind het fijner als een boek ook nog wat overlaat aan de lezer, niet alles hoeft ingevuld te worden door de auteur. Toch ben ik zeker van plan om nog eens een boek van haar op te nemen als het thema me interesseert.