Lezersrecensie
De grote dr. Pomsky-omnibus
In Reizen is onzin doet Frank Heinen in vijf verhalen verslag van de reizen die hij met zijn vriendin dr. Pomsky heeft gemaakt. Op zijn eigen droge, gevatte manier vertelt Heinen hoe die reizen verlopen, zonder uitvoerig verslag te doen van het complete reisschema, de bezienswaardigheden of de omgeving. Het gaat vooral over hun relatie, hoe hun vakanties verlopen en wat ze samen meemaken.
Van Ferrara in Italië, België en Noord-Frankrijk tot aan China, Frank Heinen en dr. Pomsky bezoeken verschillende landen op hun eigen ANWB-achtige manier. In 2017 fietsten ze naar Ferrara. Twee jaar later fietsen ze naar Noord-Frankrijk, en weer twee jaar later gaan ze weer naar Italië, maar dan via een andere route. De laatste twee verhalen gaan over hun reis naar China en hun terugreis vanuit Italië met de trein.
Frank Heinen (1985) is journalist, columnist en schrijver. Hij werkt onder andere voor HP/De Tijd, de Volkskrant en NOS Studio Voetbal. Je hebt Heinen misschien gezien bij De Slimste Mens. Hij deed mee met het winterseizoen van 2022 en het jubileumseizoen van 2025. Naast Reizen is onzin schreef hij onder andere de boeken Buiten de lijnen, Uit koers en De Zaak Tom.
Heinen en dr. Pomsky gingen steeds vaker fietsen, maar tijdens die tochtjes frustreerde het dr. Pomsky dat ze nergens heen reden, dus gaan ze op fietsreis naar Italië. Het klinkt misschien stoer, maar eigenlijk is het heel aandoenlijk. Een of andere Hans heeft hun route uitgezet en een boekje met tips opgesteld, wat ze heel gedwee volgen. Heinen vertelt hier op een gevatte en droge manier over met soms sombere doch realistische uitspraken. “Het leven is een eindeloze oefening in jezelf teleurstellen.”
Ook dr. Pomsky zorgt meermaals voor grappige situaties. Soms zijn het stereotyperende situaties, zoals dat dr. Pomsky de foto waarop ze poseert bij het bordje ITALIA op Instagram zet en vervolgens op likes gaat zitten wachten. Of gewoon door hoe ze is: “Dr. Pomsky houdt van Frankrijk zoals bejaarden van de jaren vijftig houden; als je geheugen maar selectief genoeg is, wordt het vanzelf de moeite waard.” Gedurende het verhaal leer je haar en Heinen steeds beter kennen. Hij is meer een prater, zij is de professional op het gebied van maaltijden. “Meer nog dan om ergens (of nergens) te komen is dat hele fietsen toch vooral een methode om trek te kweken.” Wat alleen wel jammer is, is dat dr. Pomsky niet helemaal de echte dr. Pomsky is. Heinen schrijft: “Ik laat weg, verzin wat extra's, maak de boel hier wat lelijker en daar wat mooier, punt wat bij, dun her en der wat uit.” Dat geldt niet alleen voor dr. Pomsky, maar ook voor alles wat ze meemaken. “Niets van wat in deze verhalen staat is precies zo gebeurd, en niets ervan is volledig verzonnen.”
Alle clichés komen voorbij. Van het volgen van de reisgids tot het eten met vage kennissen als je elkaar in het buitenland tegenkomt, hoe groot de afstand is die je hebt afgelegd en waarom iets een bezienswaardigheid is. Het weer is ook een terugkerend onderwerp: je denkt dat het vast niet heel de dag gaat regenen, wat het vervolgens wel doet. Je moeder die belt en vraagt hoe het is. Samen een mening vormen over andere toeristen en hoe vervelend het is dat ze er allemaal zijn en foto’s maken terwijl je zelf ook een toerist bent die foto’s maakt. In Duitsland bestel je elke avond schnitzel, ook nadat je de menukaart uitvoerig hebt bestudeerd.
Als je de verhalen achter elkaar leest, wordt het op een gegeven moment wel veel van hetzelfde. Je vraagt je soms ook af wat je nou aan het lezen bent, maar toch lees je dan weer lekker verder. Het fietsen klinkt ook vrij ellendig. Toch ben je benieuwd hoe zo’n reis zou zijn en krijg je zelfs een beetje zin om op de fiets te stappen.
Maar de grote vraag blijft: waarom heet dr. Pomsky dr. Pomsky? Heinen geeft antwoord: “Waarom dr. Pomsky dr. Pomsky heet, is voor u een vraag, en voor mij iets wat ik ooit heb geweten.” Helaas blijft dat dus een raadsel.
Van Ferrara in Italië, België en Noord-Frankrijk tot aan China, Frank Heinen en dr. Pomsky bezoeken verschillende landen op hun eigen ANWB-achtige manier. In 2017 fietsten ze naar Ferrara. Twee jaar later fietsen ze naar Noord-Frankrijk, en weer twee jaar later gaan ze weer naar Italië, maar dan via een andere route. De laatste twee verhalen gaan over hun reis naar China en hun terugreis vanuit Italië met de trein.
Frank Heinen (1985) is journalist, columnist en schrijver. Hij werkt onder andere voor HP/De Tijd, de Volkskrant en NOS Studio Voetbal. Je hebt Heinen misschien gezien bij De Slimste Mens. Hij deed mee met het winterseizoen van 2022 en het jubileumseizoen van 2025. Naast Reizen is onzin schreef hij onder andere de boeken Buiten de lijnen, Uit koers en De Zaak Tom.
Heinen en dr. Pomsky gingen steeds vaker fietsen, maar tijdens die tochtjes frustreerde het dr. Pomsky dat ze nergens heen reden, dus gaan ze op fietsreis naar Italië. Het klinkt misschien stoer, maar eigenlijk is het heel aandoenlijk. Een of andere Hans heeft hun route uitgezet en een boekje met tips opgesteld, wat ze heel gedwee volgen. Heinen vertelt hier op een gevatte en droge manier over met soms sombere doch realistische uitspraken. “Het leven is een eindeloze oefening in jezelf teleurstellen.”
Ook dr. Pomsky zorgt meermaals voor grappige situaties. Soms zijn het stereotyperende situaties, zoals dat dr. Pomsky de foto waarop ze poseert bij het bordje ITALIA op Instagram zet en vervolgens op likes gaat zitten wachten. Of gewoon door hoe ze is: “Dr. Pomsky houdt van Frankrijk zoals bejaarden van de jaren vijftig houden; als je geheugen maar selectief genoeg is, wordt het vanzelf de moeite waard.” Gedurende het verhaal leer je haar en Heinen steeds beter kennen. Hij is meer een prater, zij is de professional op het gebied van maaltijden. “Meer nog dan om ergens (of nergens) te komen is dat hele fietsen toch vooral een methode om trek te kweken.” Wat alleen wel jammer is, is dat dr. Pomsky niet helemaal de echte dr. Pomsky is. Heinen schrijft: “Ik laat weg, verzin wat extra's, maak de boel hier wat lelijker en daar wat mooier, punt wat bij, dun her en der wat uit.” Dat geldt niet alleen voor dr. Pomsky, maar ook voor alles wat ze meemaken. “Niets van wat in deze verhalen staat is precies zo gebeurd, en niets ervan is volledig verzonnen.”
Alle clichés komen voorbij. Van het volgen van de reisgids tot het eten met vage kennissen als je elkaar in het buitenland tegenkomt, hoe groot de afstand is die je hebt afgelegd en waarom iets een bezienswaardigheid is. Het weer is ook een terugkerend onderwerp: je denkt dat het vast niet heel de dag gaat regenen, wat het vervolgens wel doet. Je moeder die belt en vraagt hoe het is. Samen een mening vormen over andere toeristen en hoe vervelend het is dat ze er allemaal zijn en foto’s maken terwijl je zelf ook een toerist bent die foto’s maakt. In Duitsland bestel je elke avond schnitzel, ook nadat je de menukaart uitvoerig hebt bestudeerd.
Als je de verhalen achter elkaar leest, wordt het op een gegeven moment wel veel van hetzelfde. Je vraagt je soms ook af wat je nou aan het lezen bent, maar toch lees je dan weer lekker verder. Het fietsen klinkt ook vrij ellendig. Toch ben je benieuwd hoe zo’n reis zou zijn en krijg je zelfs een beetje zin om op de fiets te stappen.
Maar de grote vraag blijft: waarom heet dr. Pomsky dr. Pomsky? Heinen geeft antwoord: “Waarom dr. Pomsky dr. Pomsky heet, is voor u een vraag, en voor mij iets wat ik ooit heb geweten.” Helaas blijft dat dus een raadsel.
1
Reageer op deze recensie
