Lezersrecensie
Enge piraten en woeste zeeën
Margaretha van Andel en Marieke Nelissen hebben opnieuw samengewerkt aan een prachtig kinderboek. Enge piraten, huizenhoge golven, woeste zeeën en de duivel komen allemaal voorbij in de diverse verhalen uit dit boek. Na Verhalen van de Fladdertak is er nu Gefluister in de golven.
In dit boek worden bekende en minder bekende verhalen verteld. De Vliegende Hollander ken je natuurlijk als een attractie in de Efteling, maar weet je ook waar het verhaal over gaat? Zo zijn er nog veel meer verhalen met trollen, heksen, meerminnen, piraten, duivels, geesten en andere wezens waarvan je de verhalen leert kennen. De meeste verhalen spelen zich af in Nederland, maar er zijn ook verhalen die zich in het buitenland afspelen, waaronder IJsland en Frankrijk. Ga mee op reis en ontdek de verhalen van de waterwereld!
Margaretha van Andel is schrijver en vertaler van verschillende kinder- en jeugdboeken. Ze schreef onder andere Een bal in het heelal en Het addergebroed van Slot Thetinga. Marieke Nelissen is illustrator en grafisch vormgever. Ze maakte onder andere de illustraties in De kikkerbilletjes van de koning, De tovenaar van Oz en Het verlangen van de prins. Van Andel en Nelissen hebben samen ook Verhalen van de Fladdertak gemaakt, wat in dezelfde stijl en opzet als Gefluister in de golven is gemaakt.
In Gefluister in de golven lees je meerdere losse verhalen, die met elkaar verbonden worden. Van Andel heeft de verhalen in elkaar over laten lopen door het ene verhaal aan het andere te verbinden, bijvoorbeeld door nog even wat aan te halen uit het vorige verhaal en dat terug te laten komen in het verhaal erna. Omdat het niet één afgerond verhaal per hoofdstuk is, zijn het geen losse brokken, maar vloeit het in elkaar over. Daardoor leest het toch als één verhaal. Daarnaast bevatten sommige hoofdstukken ook meerdere verhalen ineen. Soms is er bijvoorbeeld een verhaal waarin meerdere spookschepen voorbijkomen waar iets bijzonders mee is in plaats van dat er één spookschip voorbijvaart.
Naast spookschepen komen er ook nog heel veel andere aan water gerelateerde elementen, personages en wezens in dit boek voor. Mijn twee persoonlijke favorieten waren de trollen van Vík in IJsland en de heks van het Oerd op Ameland. Die verhalen spraken onwijs tot mijn verbeelding en zag ik als een film in mijn hoofd, waarschijnlijk mede dankzij mijn vakantieherinneringen. Omdat de meeste verhalen zich in Nederland of in landen dichtbij Nederland afspelen, zullen meer lezers herinneringen aan of connecties met bepaalde verhalen hebben.
Maar ook als je geen band hebt met bepaalde plaatsen, kan je de verhalen goed voor je zien. Dat is natuurlijk te danken aan de mooie en fijne schrijfstijl van Margaretha van Andel. Zonder al te veel poespas of bombarie vertelt ze de verhalen aan de lezer. Je krijgt de waarheid te horen (of lezen) zoals die is. Er wordt niet om de gruwelen heen gedraaid.
De mooie woorden van Van Andel worden ondersteund door de illustraties van Nelissen. Wat mij betreft had er op elke pagina wel een illustratie mogen staan. Het geeft de monsters een gezicht, waarbij er nog genoeg ruimte is voor je eigen fantasie. De beelden lijken soms net zo oud als de sprookjes, waardoor het boek een mooi geheel is. Vooral het omslag is prachtig. Het water wat het schip als een moeder omarmt, geeft een warm en duister gevoel tegelijkertijd.
Ondanks al deze lovende woorden kan dit boek Verhalen van de Fladdertak niet evenaren. Wat ik daar zo bijzonder aan vond, was dat het een raamvertelling was waarbij de bomen hun eigen verhaal vertelden. Dat gaf het boek net wat extra’s, wat het voor mij een uniek en bijzonder boek maakte. Dat extra element van Verhalen van de Fladdertak ontbrak voor mij in Gefluister in de golven.
Met Gefluister in de golven kun je je hart ophalen aan allerlei verhalen over zeeën, meren, oceanen en al het andere wat zich onder het wateroppervlak afspeelt. Het is een unieke bundel met verscheidende verhalen waar je urenlang van kan genieten.
In dit boek worden bekende en minder bekende verhalen verteld. De Vliegende Hollander ken je natuurlijk als een attractie in de Efteling, maar weet je ook waar het verhaal over gaat? Zo zijn er nog veel meer verhalen met trollen, heksen, meerminnen, piraten, duivels, geesten en andere wezens waarvan je de verhalen leert kennen. De meeste verhalen spelen zich af in Nederland, maar er zijn ook verhalen die zich in het buitenland afspelen, waaronder IJsland en Frankrijk. Ga mee op reis en ontdek de verhalen van de waterwereld!
Margaretha van Andel is schrijver en vertaler van verschillende kinder- en jeugdboeken. Ze schreef onder andere Een bal in het heelal en Het addergebroed van Slot Thetinga. Marieke Nelissen is illustrator en grafisch vormgever. Ze maakte onder andere de illustraties in De kikkerbilletjes van de koning, De tovenaar van Oz en Het verlangen van de prins. Van Andel en Nelissen hebben samen ook Verhalen van de Fladdertak gemaakt, wat in dezelfde stijl en opzet als Gefluister in de golven is gemaakt.
In Gefluister in de golven lees je meerdere losse verhalen, die met elkaar verbonden worden. Van Andel heeft de verhalen in elkaar over laten lopen door het ene verhaal aan het andere te verbinden, bijvoorbeeld door nog even wat aan te halen uit het vorige verhaal en dat terug te laten komen in het verhaal erna. Omdat het niet één afgerond verhaal per hoofdstuk is, zijn het geen losse brokken, maar vloeit het in elkaar over. Daardoor leest het toch als één verhaal. Daarnaast bevatten sommige hoofdstukken ook meerdere verhalen ineen. Soms is er bijvoorbeeld een verhaal waarin meerdere spookschepen voorbijkomen waar iets bijzonders mee is in plaats van dat er één spookschip voorbijvaart.
Naast spookschepen komen er ook nog heel veel andere aan water gerelateerde elementen, personages en wezens in dit boek voor. Mijn twee persoonlijke favorieten waren de trollen van Vík in IJsland en de heks van het Oerd op Ameland. Die verhalen spraken onwijs tot mijn verbeelding en zag ik als een film in mijn hoofd, waarschijnlijk mede dankzij mijn vakantieherinneringen. Omdat de meeste verhalen zich in Nederland of in landen dichtbij Nederland afspelen, zullen meer lezers herinneringen aan of connecties met bepaalde verhalen hebben.
Maar ook als je geen band hebt met bepaalde plaatsen, kan je de verhalen goed voor je zien. Dat is natuurlijk te danken aan de mooie en fijne schrijfstijl van Margaretha van Andel. Zonder al te veel poespas of bombarie vertelt ze de verhalen aan de lezer. Je krijgt de waarheid te horen (of lezen) zoals die is. Er wordt niet om de gruwelen heen gedraaid.
De mooie woorden van Van Andel worden ondersteund door de illustraties van Nelissen. Wat mij betreft had er op elke pagina wel een illustratie mogen staan. Het geeft de monsters een gezicht, waarbij er nog genoeg ruimte is voor je eigen fantasie. De beelden lijken soms net zo oud als de sprookjes, waardoor het boek een mooi geheel is. Vooral het omslag is prachtig. Het water wat het schip als een moeder omarmt, geeft een warm en duister gevoel tegelijkertijd.
Ondanks al deze lovende woorden kan dit boek Verhalen van de Fladdertak niet evenaren. Wat ik daar zo bijzonder aan vond, was dat het een raamvertelling was waarbij de bomen hun eigen verhaal vertelden. Dat gaf het boek net wat extra’s, wat het voor mij een uniek en bijzonder boek maakte. Dat extra element van Verhalen van de Fladdertak ontbrak voor mij in Gefluister in de golven.
Met Gefluister in de golven kun je je hart ophalen aan allerlei verhalen over zeeën, meren, oceanen en al het andere wat zich onder het wateroppervlak afspeelt. Het is een unieke bundel met verscheidende verhalen waar je urenlang van kan genieten.
1
Reageer op deze recensie
